Ok

Foto: Jupilu

"Cru gezegd, maar het is beter dat jij nu de klappen opvangt. Het is erger als Lucas er later de dupe van is."

"Ik weet het." 

Het gesprek ging over een persoon die voor mij ooit belangrijk is geweest, maar nooit verantwoordelijkheid heeft willen nemen voor zijn woorden of daden. Laatst kreeg ik de indruk dat er van zijn kant een verlangen naar verzoening was, maar toen ik de vraag stelde meer uitleg te geven over de hint, stak hij zich weg achter twee woorden die zeker geen verantwoordelijkheid dragen: "per ongeluk".

Ik haalde mijn schouders op toen ik het bericht las. Het deed me eigenlijk niets, merkte ik. Ook al had ik de dag voordien met twijfels en vragen gezeten, keerde ik het verzoek tientallen keren om in mijn hoofd. Wat zou hij willen? Om welke reden nu contact zoeken? Zou ik hem kunnen toelaten in het leven van mijn zoon?

Ik dacht terug, aan lang geleden, aan mooie momenten. Misschien zou Lucas ze ook kunnen ervaren... Misschien zou hij voor Lucas wel, of beter, opkomen...

Daar was het dan, mijn zwak moment.

Het is veel gemakkelijker om een persoon uit je verleden volledig in één tint in de kleuren. Zwart of wit. Grijs maakt alles veel moeilijker. En toch is het nooit zo simpel. Tussen al het donkers dat ik heb meegemaakt, zaten vlekjes mooie kleuren. Dat is wat het leven vaak draaglijk maakt, zeker voor een kind dat zelf niet kan kiezen om te vertrekken.

Maar dat deed ik dus wel. Ik ben vertrokken op het eerste, het beste moment. Ik heb die wereld achter mij gelaten voor gekende redenen. Die mooie herinneringen, die mogen bestaan. Maar mijn hoofd en mijn hart werken vandaag gelukkig samen. Impulsief "ja" zeggen op een "toevallige" uitnodiging, dat heb ik jaren geleden gedaan, met zo veel hoop, met zo veel goede bedoelingen. Ik heb toen ook mijn hart op tafel gelegd en ook toen is dat vertrappeld geweest.

Ik had toen heel veel verlangen gehad naar een band zoals ik hem mij herinnerde. Maar als ik echt eerlijk ben met mezelf, denk ik dat ik ze zelf te mooi heb ingekleurd. Vier jaar geleden werd de band verbroken en heb ik dat stukje van mijn hart helemaal afgesloten. Laatst begon er weer een klein verlangen te sudderen. Ik heb een vermoeden over de oorzaak, maar ik denk eigenlijk niet dat het die persoon is die ik mis. Zelf zou ik de stap niet zetten, ben ik altijd blijven zeggen, want zelf weet ik dat contact gewoon te moeilijk is, ook al zou het niet voor mezelf zijn.

Dus ik vroeg raad aan een handjevol mensen. "Jij weet het best," was het antwoord bij de meerderheid. Maar een vriendin die me na aan het hart ligt, suggereerde de bal in zijn kamp te leggen. "Stel de vraag."

Stom dat ik er zelf niet aan gedacht heb, maar goed, daar heb je vrienden voor.

"Ok".

"Ok." was mijn antwoord. All good. Geen koordje dat aan mijn ingewanden trok. Geen hart dat een klopje sneller ging slaan. Geen zwetende handen of blozende wangen. Een kleine zucht, dat wel. Kogel ontweken. Deze kwam toch wel even erg dicht.

Mijn omgeving vond het sneu voor mij, maar ik maakte snel duidelijk dat er bij mij geen zware emoties aan te pas kwamen. Mijn jaren aan traumaverwerking heeft me tot dit punt gebracht, een schouderophaling bij de voorspelbare manier waarop deze onverantwoordelijke figuur uit het verleden een afwijzing uitte. Een klap in het gezicht? Nee. Deze keer niet. En zelfs als het er een was, dan ving ik hem graag op om Lucas te besparen van de onvermijdbare teleurstelling die hij ooit voor deze persoon zou voelen.

Ik wil het zelfs anders verwoorden. Deze "mishap" is misschien wel een klein cadeautje van het universum, een hint naar iets anders, de boodschap dat mijn ieniemienie verlangen naar die relatie misplaatst was. Mijn leven is goed genoeg en, voor mij nog belangrijker, het leven van mijn zoon is goed genoeg. Ik doorbreek de vicieuze cirkel, elke dag opnieuw, voor hem. En ik moet zeggen, hij helpt me daar gigantisch bij zonder het zelf te weten.