Zwijgen is krijgen
Het is avond. Mijn kleintje ligt in bed en ik heb mijn tweede glas wijn op. Al een uur zit ik te prutsen en naar mijn scherm te staren alsof mijn werk magischer wijze gedaan zal geraken. Ik kijk op, naar een schilderij dat ik vorig jaar leven heb gegeven, na 15 jaar niet te durven schilderen. Ik zucht, niet goed wetend hoe ik deze blog moet aanvangen. Vorig jaar heb ik het hele jaar ook geschreven aan mijn boek. Dat is nu publiek, te koop. Ik heb intussen hele mooie reacties gekregen. Mensen hebben me laten weten dat ze zich opeens niet meer alleen voelen, dat mijn woorden waarde hebben, dat ze zichzelf in mijn verhaal herkennen... Foto: Jaro Tessloff Heel eerlijk, dat is ook het "waarom", dat is waar het allemaal om draait. Ik voel vlinders in mijn buik, rust in mijn schouders, als iemand me vertelt wat mijn boek voor hun betekent. En dan ben ik altijd enorm dankbaar dat ze me het ook willen laten weten. Maar met de pieken komen dalen. Mensen die geen actieve rol meer in mij...
