2 uur "s nachts

Ik ben diep verontwaardigd.

Zondagnacht, 2 uur 's nachts en ik lig wakker.

Ik kan niet slapen omdat ik mijn zoontje morgen voor de eerste keer op school moet afzetten. Ik kan hem niet afhalen, althans niet op tijd. Mijn directeur beslist voor mij dat mijn werk voor gaat, dat mijn kind voor die eerste spannende dag wel even in de opvang kan blijven. 

Tijdens mijn sollicitatieproces had ik duidelijk gemaakt dat ik geen village heb rond mij om opvang te vinden voor mijn kind, dat ik geen vertrouwen heb in buitenschoolse opvang, dat mijn gezin het allerbelangrijkste in mijn leven is. Maar iemand anders beslist, voor de zoveelste keer, hoe ik mijn moederschap moet invullen. Ik ben dat beu.

Er was iemand die hem van school zou halen, maar op zaterdagochtend kreeg ik telefoon dat er een afspraak was gepland. Men ging ervan uit dat ik verlof zou gevraagd hebben, want die eerste schooldag is toch zo belangrijk. Natuurlijk vind ik dat ook. Dachten ze echt dat dat mijn eerste instinct niet was?

Maar beschaam de moeder maar die het al zo moeilijk heeft met loslaten.

Ik ben diep verontwaardigd.

Hoe vaker ik het woord neem om de rechten van mijn kind en de invulling van mijn ouderschap te verdedigen, hoe vaker ik tegenwind krijg ook. Dat is niet abnormaal, maar op zich wel een vreemd fenomeen. Ik denk dat het ooit anders is geweest. Ik denk dat er een tijd heeft bestaan waartijdens de schatten van onze maatschappij niet zo moesten opboksen tegen het absurde idee dat de grootste maatschappelijke bijdrage van ouders hun werk zou zijn.

2 uur 's nachts en ik lig wakker.

Ik kan niet slapen omdat de ideeën om als school meer verbinding te vinden met de leerlingen door mijn hoofd razen, maar ik durf ze niet op tafel leggen. Ik denk aan hoe mooi de wereld er zou kunnen uitzien als we zouden afstappen van onze prestatiemaatschappij en als mens terug sociale wezens zouden worden. Ik denk aan de laatste pedagogische studiedag op mijn werk, en een gelijkaardige op mijn vorig werk, waarbij mijn collega-leraren duidelijk aantonen dat ze hun limieten bereiken als het op het gedrag van de leerlingen aankomt. De vraag naar een strikter sanctiebeleid luidt, op beide scholen, ook bij die waar het sanctiebeleid al duidelijk en kortdaad is ten opzichte van de andere school.

Ik ben verontwaardigd.

Zelf probeer ik zo weinig mogelijk te sanctioneren. Ik doe dat alleen als een leerling erg onbeleefd of intimiderend overkomt, zonder achteraf een gesprek aan te gaan. De grens ligt ergens, maar doorgaans ervaar ik dat ik een beter contact kan houden met mijn leerlingen als ik hun menselijk behandel.

Het valt op dat veel collega's de weg naar herstel niet kennen. Ik heb die in mijn opleiding ook nooit gezien. Het is maar door research te doen naar mijn eigen gebreken, naar de neurodiversiteit van mijn partner dat ik iets weet over wat bijna universeel werkt binnen menselijke relaties. Ik heb collega's die daar wel in onderlegd zijn, heel vaak alleen maar omdat het voor hun heel dicht bij huis ligt...

2 uur 's nachts en ik lig wakker.

Ik kan niet slapen omdat ik morgen naar het Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen moet om de laatste testen van mijn kind en de uitslag ervan moet ondergaan. De vorige testen verliepen niet vlot en ik had er een tweestrijdig gevoel over toen ik naar huis reed. Had de psycholoog gezien dat mijn kind neurodivers is of kon ze het interpreteren als inadequaat ouderschap van mijn kant uit? Ik krijg de kritiek vaak dat ik te veel meega in de noden van mijn kind, dat ik hem veel laat bepalen, dat ik zijn gedrag in de hand zou werken.

Na de testen blijkt, voor de zoveelste keer, dat ik toch niet zo aan mezelf moet twijfelen. Ik had het bij het rechte eind en mijn partner en ik zijn goed bezig om ons kind de beste kansen te geven. En toch zal ik; ook met een diagnose, zwart op wit, moeten opboksen tegen een groot deel aan individuen binnen onze maatschappij die er geen begrip voor kunnen opbrengen. Ik kan alleen maar hopen, met heel mijn hart, dat mijn zoon goede, begripvolle leerkrachten zal hebben die me niet bestempelen als "overbezorgd".

En ook daarover ben ik verontwaardigd. Want dat onnozel M-decreet is al meer dan een decennium in voege en nog weet het gros van de professionals binnen het onderwijs of de gezondheidszorg bitterweinig over neurodiversiteit en de specifieke noden van mensen waarvan dit de dagelijkse realiteit is.