Zwijgen is krijgen

Het is avond. Mijn kleintje ligt in bed en ik heb mijn tweede glas wijn op. Al een uur zit ik te prutsen en naar mijn scherm te staren alsof mijn werk magischer wijze gedaan zal geraken. Ik kijk op, naar een schilderij dat ik vorig jaar leven heb gegeven, na 15 jaar niet te durven schilderen.

Ik zucht, niet goed wetend hoe ik deze blog moet aanvangen.

Vorig jaar heb ik het hele jaar ook geschreven aan mijn boek. Dat is nu publiek, te koop. Ik heb intussen hele mooie reacties gekregen. Mensen hebben me laten weten dat ze zich opeens niet meer alleen voelen, dat mijn woorden waarde hebben, dat ze zichzelf in mijn verhaal herkennen...

Foto: Jaro Tessloff

Heel eerlijk, dat is ook het "waarom", dat is waar het allemaal om draait.

Ik voel vlinders in mijn buik, rust in mijn schouders, als iemand me vertelt wat mijn boek voor hun betekent. En dan ben ik altijd enorm dankbaar dat ze me het ook willen laten weten.

Maar met de pieken komen dalen. Mensen die geen actieve rol meer in mijn leven spelen, zijn opeens ook erg kwaad. Mensen die ik altijd graag heb gezien, lieten me weten dat ik moet stoppen met schrijven, want ik zoek problemen.

Laat één ding duidelijk zijn: ik zal nooit stoppen met schrijven.

Mijn blog ontstond omdat ik het gevoel had dat ik niet alleen was, dat mijn woorden misschien iets tastbaars konden zijn voor die andere mama die zich eenzaam voelt, die andere dochter die niet weet hoe ze haar leven vorm kan geven... die zus die een breuk met haar boer of zus voelt, terwijl ze weet dat ze er allebei niet aan konden doen.

Mijn hele jonge leven heb ik moeten leren zwijgen in alle talen. Kop in het zand. Doen alsof. Mijn zoontje gebruikt die twee woorden meerdere keren per dag, gaat helemaal op in zijn rollenspel. Maar zijn verbeelding spreekt voor hem. Hij fantaseert over dingen die er niet zijn, terwijl wij als volwassenen maar al te vaak doen alsof er niets aan de hand is terwijl alles zo duidelijk zichtbaar is.

Ik heb het gehad.

Dat angstig zijn, niet durven... ik heb het er zo mee gehad.

Ergens wist ik wat het schrijven en publiceren van mijn boek met zich kon meebrengen. Toch heb ik het gedaan. Ik heb het gedaan omdat ik echt denk dat het ogen kan openen en een betere wereld  kan teweegbrengen. Ik denk vaak aan het rimpeleffect, waarbij een kleine rimpel in het water grote golven kan maken. Ik als leerkracht, soms. Misschien niet vaak genoeg. En toch. Ik benoem in mijn boek hoe sommige leerkrachten een zodanig positief effect hadden op mij dat het mijn hele leven een ander perspectief heeft gegeven. Dat probeer ik voor mijn eigen leerlingen ook te zijn.

Maar ik denk dat ik als schrijver ook een inspiratie kan zijn. Ik weet dat mijn leven drastisch is veranderd na het lezen van bepaalde boeken. Dat is enorm krachtig. En daar wil ik ook deel van uitmaken.

Ik zou zomaar even enkele levens voor altijd kunnen veranderen. Hoe cool is dat?

Ik zou kunnen zeggen dat ik de reactie van sommige naasten niet had verwacht, maar dan zou ik liegen. Ergens, in mijn hart, heb ik daar rekening mee gehouden en ben ik bereid om mijn grenzen te bewaken en mijn gezin te beschermen van mensen die ons maar voorwaardelijk accepteren.

De boodschap luidt; zwijgen is aanvaard worden. Zwijgen is krijgen.

Kijk, daar ben ik dus nooit echt goed in geweest, besef ik. Al is het ook een kunst die jarenlang oefening nodig heeft om te spreken zodat iemand jouw woorden naar waarde schat. 

Ik aanvaard die voorwaarde ook niet. Als ik alleen geliefd kan worden als ik ook mijn kop in het zand steek, dan is het helemaal geen echte liefde. Al zeker niet als die voorwaarde reikt tot andere mensen in mijn gezin. Ik aanvaard het niet. Ik weet wat voor mij het ergste is dat kan gebeuren, en mijn hart is daar, jammer genoeg, op voorbereid. Dan maakt het ook niet meer uit wat het had gehoopt, of hoeveel pijn het doet om te beseffen dat de mensen waarvan je zo verdomd veel houdt, niet dezelfde liefde voor jou in hun dragen.

Het zij zo.

De waarheid valt niet te ontkennen. Truth will out, zoals ze zeggen. Hoe dan ook.

In elk geval zijn mijn woorden bijna altijd een bewuste keuze. Ook nu. Stoppen met schrijven? Daarvoor mogen ze een pirouetje doen op handenstand terwijl ze jongleren en dan nog zal ik "nee" zeggen. Ben ik daarom een nieuwe slechterik in het verhaal van een ander? Dan aanvaard ik dat met gratie. Ik kan niet zeggen dat ze niet beter weten, maar misschien is het angst, pijn, verdriet... Een moeilijke emotie die niet alleen te trotseren valt. Ik was graag een steun, een toeverlaat geweest, bij het trotseren van die berg. Maar sommige mensen blijven liever aan de voet staan.