Eerste linie

"Ik ga vertrekken, want dat komt hier anders niet goed."

"Raak mij aan, je zult zien wat er gebeurt."

"Moet je eens voelen hoe hard ik kan slaan?"

Het schooljaar is opnieuw begonnen en ik merk elk jaar dat onze jongens kwader zijn. Elk jaar voel ik dat er minder en minder respect is voor leerkrachten, zowel van onze leerlingen als van hogerop, waarbij torenhoge verwachtingen gepaard gaan met het ontbreken van de tools om ze te vervullen.

Ik kan niet winnen. Dat is het gevoel waar ik nu al twee maanden mee rondloop.

Voor mij is "winnen" mijn werk graag doen en daar waardering voor krijgen. Ik hoor het natuurlijk even goed als er tien gasten me begroeten met een "jammer dat we geen les meer krijgen van jou", maar zo'n verhitte opmerking van een opgefokte puber komt net iets harder binnen.

Ooit was het eens de eerste keer. Daar was ik erg van onder de indruk en daar is toen door absoluut niemand gevolg aan gegeven. "Intussen zou je het al gewend moeten zijn," zei iemand in mijn dichte kring. Al lachend bedoeld, natuurlijk, maar ik blijf stilletjes mijmeren.

Zou die gast me echt hebben vastgegrabbeld? Zou ik op dat moment in gevaar zijn geweest?

Laatst getuigde ik een dispuut tussen een leerling en een leerkracht. Een tweede leerling, veel groter en steviger dan ik, kwam toen tussenbeide, want ik dacht meteen aan mijn zoon, mijn gezin, en besliste dat het me niet waard was om er fysiek tussen te komen.

Ik kan niet winnen, want als ik keurig mijn lessen voorbereid en ze in de daarvoor voorziene planner importeer voor de rest van de week, mag ik op dinsdag opnieuw beginnen omdat alles eruit is gehaald. Niet erg, want ik heb tijd te veel... Wil ik in september een opdracht inplannen voor mijn leerlingen, dan lukt dat niet omdat het rooster voor de komende week nog niet gekend is. Ik denk aan alle leerlingen met diagnoses. Autisme en adhd zijn de laatste jaren zeer herkenbaar en sterk vertegenwoordigd op de klasvloer. Zo'n doeningen zijn een hel voor die leerlingen.

Dat ze dan eens uit hun krammen schieten omdat er langs alle kanten wrevel is, dan begrijp ik dat natuurlijk. En toch wil ik ook even meegeven dat wij leerkrachten, eersteliniewerkers, ook maar mensen zijn. Wij hebben ook verhalen, gezinnen om naar huis toe te gaan, andere verantwoordelijkheden. Wij hebben ook dromen en gevoelens.