Nog eventjes

"Mamaaa?"

"Hmm."

"Mama, Lucasje wakker."

Mijn hand vindt zijn rug. Ik hou hem nog eventjes stevig vast. Nog eventjes.

"Mama, mag Lucasje opstaan?"

"Natuurlijk, schatje."

We zetten ons recht. Hij klimt op mijn schoot. De laatste tijd brengt hij de nachten weer grotendeels bij ons in bed door, maar de onderbroken nachten blijven tot een minimum.

Ik denk aan het verloop van de komende dagen. Vandaag naar de opvang, morgen naar zee, overmorgen naar de opendeurdag van zijn eerste school. Maandag terug naar het werk. En dan is het daar, als bij donderslag, rouw om de tijd die voorbij is. Ik denk niet dat ik vanaf september mijn woensdagen nog zal hebben. In november moet hij naar school. 

Mijn Lucas-dagen zijn op. Woensdag, mamadag is gedaan.

De tranen wellen in me op en ik neem mijn kleintje steviger vast.
Nog eventjes. Ik ben er nog niet klaar voor.

Ik ben er nooit klaar voor geweest. Niet voor die eerste keer dat hij naar de opvang moest, niet voor mijn eerste werkdag na mijn bevalling, niet voor die eerste schooldag die achter het hoekje lonkt.

Al een aantal jaren besef ik dat tijd eigenlijk ons hoogste goed is. En ik doe er altijd alles aan om die zo rijk mogelijk in te vullen. Ik weet dat ik daar goed aan doe, zowel voor mijn zoon als voor mezelf. Maar het doet even veel pijn om te beseffen dat ze weg is, die tijd. De ene fase maakt plaats voor de nieuwe, met alle uitdagingen en al het moois dat daarmee gepaard gaat.

En toch moet ik, voor de zoveelste keer, even rouwen om wat ik nu moet achterlaten. 

"Je beseft toch dat je een luxepositie hebt?" zei mijn man toen hij mijn tranen zag.

"Rationaliseer het nu even niet. Ik ben gewoon verdrietig."

Dat mag, toch?

Ik weet dat ik nog vakanties met mijn kind kan doorbrengen, dat hij niet minder gelukkig zal zijn, dat onze tijd schatbaar zal worden ingevuld, altijd. Maar ik mag het er moeilijk mee hebben. Ik wil liever nog even vasthouden. Dat loslaten, dat moet altijd zo verschrikkelijk snel gaan. En het moet, dat besef ik maar al te goed. 

Ik wil zijn groei niet in de weg staan. Ter voorbereiding op zijn eerste schooldag hebben we deze zomer tijd genomen voor intensieve zindelijkheidstraining en hij is intussen drie weken overdag luierloos. Mijn schatje kan al tellen en leert elke dag nieuwe woordjes bij. Liedjes zingen en dansen, we doen het allemaal. Maar die knoop in mijn buik, die mag ik ook voelen. En die traan die opwelt, die mag ook rollen.