Banale dingen

Foto: adege

De eerste week van de zomervakantie zit erop.

Ik heb eindelijk het gevoel dat ik opnieuw kan ademen.

De laatste maanden zijn voor mijn gezin erg heftig geweest. Ik ben nog steeds leerkracht, maar wel van school en vakken veranderd. Mijn gezin en huwelijk stonden de voorbije maanden onder geweldige stress door tal van redenen. Het was al wel eens vaker een stuk moelijker om de energie te vinden aan alle noden van iedereen te voldoen.

Nu kan ik opnieuw met volle teugen van mijn momenten met Lucas genieten, 's morgens tijd nemen voor die koffie, 's middags eens mee dutten als de nacht te kort is geweest of een momentje voor mezelf nemen, vertragen.

Wat snakte ik naar dat vertragen, naar het overlaten van de dag aan toeval, of aan de ingeving van het moment. Ik besef dat ik geluk heb dat ik dat voor bijna twee volle maanden mag ervaren, maar terwijl besef ik ook dat die periode heel snel voorbij zal zijn, zoals alles. De tijd vliegt de laatste tijd zo razend snel.

Tijdens die eerste vakantieweek heb ik met Lucas een groot schilderij gemaakt, hebben we in de plassen gesprongen na de zoveelste herfstachtige plensbui, zijn we gaan zwemmen, op babybezoek gegaan, hebben we in de keuken gedanst, al meerdere cakes gebakken - en wat doet hij dat goed op deze jonge leeftijd... 

We hebben de meest prachtige dagen voor een kind van twee. Hij giert van het lachen, soms voor de banaalste dingen. Gewoon, gelukkig.

Ik leer veel van mijn kind. Dat klinkt misschien vreemd, en toch kan ik niet anders dan dat toegeven. Zo lang ik me kan herinneren, ben ik al erg serieus geweest. Altijd plichtsbewust, nogal angstig voor de gevolgen als ik iets niet volgens de regels zou doen. Altijd maar willen presteren, werken, creëren... Het leven was een checklist waar weinig gevoel bij kwam kijken, maar nu zie ik dat helemaal anders.

Als ik naar het leven kijk door de ogen van mijn kind, dan zie ik overal verwondering. Afwassen is een activiteit die hij mega graag doet. Hij voelt het water en leert hoe iets proper wordt. Hij leert dat warm water na een tijdje koud wordt, dat de vloer nat wordt als hij morst, dat sommige dingen zwaarder zijn dan andere om op te heffen en in de afwasbak te leggen, dat iets in water quasi gewichtloos wordt, maar dan ook weer zwaarder als het nat is uit het water.

Naar het einde van de straat wandelen... Het lukt haast niet omdat er zo veel te zien is waar hij graag bij stilstaat. Momenteel heeft hij veel fascinatie voor gele bloemen. Als hij er ziet, wil hij ze plukken en in mijn haar steken. Hoe geweldig schattig is dat? Mijn hart loopt er elke keer van over. Bij mijn geen gezucht omdat ik niet geraak waar ik dacht te eindigen.

Ik voel meer en meer dat ik lak heb aan de regels die me ervan behoed hebben echt van het leven te genieten. Het is zelfs zo dat ik de boodschap, waarschijnlijk in tegenstelling tot veel leerkrachten en ouders, ook meegeef aan mijn nieuwe leerlingen die heel graag hun vakanties opgeven om te gaan werken. 

"Geniet ook maar een beetje van het leven." Wat dat ook moge inhouden.

Voor mij is dat in het gras zitten onder de parasol met een canvas en een kwast, of een boek. Voor mij is dat pruimen plukken met mijn kind in de nek, een paddenstoel in mijn gazon opmerken in juli, de schapen van mijn buren vertroetelen, vogeltjes spotten in de nabije bomen. Voor mij is dat vandaag beslissen om morgen richting zee te trekken en me aan niemand moeten verantwoorden. Voor mij is dat bloemen in mijn haar laten verwelken, een dikke knuffel met een stevige aanloop en een grote glimlach met evenveel enthousiasme ontvangen.