Een échte thuis

Woensdagavond, 22u.

Mijn gammele combi-oven staat voor de derde keer te draaien om een lading koekjes te bakken van het deeg dat ik vandaag met Lucas heb gemaakt.

Vandaag was een geweldige, chaotische dag. We zijn opgestaan, hebben tijd genomen voor een rustig ontbijt en zijn dan gaan zwemmen. Het peuterbad was nog niet open, dus stal hij maar een paar harten van de volwassenen die baantjes hadden getrokken in het 50-meterbad. Zijn korte kreetjes vulden het zwembad. Misschien hadden een aantal enkelingen er een probleem mee, maar hij heeft het in alle geval niet gemerkt. Toen het dan tijd werd om naar het peuterbad te trekken, kreeg hij een high-five van een knappe jongeman die de interacties met mijn zoontje duidelijk had gewaardeerd.

Fijn. Zo twee uren ongedwongen zwemmen op het ritme van mijn kind. Ik ontdekte zelfs een instructiebad, waar je in alle veiligheid en comfort je kind kunt leren zwemmen. Nadien was Lucas wel doodop. Hij was niet tevreden met de boterham die ik had gesmeerd en moest wat emoties laten losbarsten op de parking van de Bon'Ap, waar ik broodjes met hem was gaan halen.

Na zijn dutje had hij wat tijd nodig, maar werd hij weer zijn guitige zelf. We maakten het koekjesdeeg, speelden buiten, plukten braambessen in de tuin en dansten in de keuken voor het slapengaan.

Foto: distelAPPArath

Een doordeweekse woensdag.

Intussen is dat dansen, bakken, tekenen, spelen zo normaal geworden dat ik soms niet meer zie hoeveel ik eigenlijk echt bezig ben met hem. Soms, als ik daar even durf bij stil te staan, durf ik mezelf ook een schouderklopje te geven.

Ik weet dat ik ooit gezegd heb: "Ik wil dat mijn huis later op zondag naar koekjes ruikt, want dan zal het een échte thuis zijn." De thuis die ik gemist heb. Wat bakte ik graag koekjes met mijn moeder. Toch kan ik het aantal keren dat ze daarvoor openstond ook op één hand tellen.

"Ik zal wel beginnen bakken als ik een goede oven heb," was het excuus voordat ik er eindelijk aan begon. Ik zag Lucas groter worden en bedacht me dat als ik zou willen dat bakken met mama doordeweeks en normaal was, ik niet kon wachten op de renovatie van mijn keuken - die nog steeds nergens in zicht is. Wat ben ik blij dat ik niet gewacht heb op die "perfecte omstandigheden".

Toen ik zwanger was, stelde ik me vaak voor hoe ik zou dansen in de regen met mijn kind, want dat hadden mijn ouders nooit gedaan met mij. Ik droomde van ooit, één keer, zo'n moment met mijn kind te delen. Het eerste moment dat daar was, heb ik gegrepen. Nu is het de norm. Regen? Wees maar verzekerd dat Lucas vraagt om in de plassen te gaan springen. Schilderen? Graag! In het gras onder de parasol met vogelenzang in onze oren. Hangen we die canvas op? Wees maar zeker. En mijn hart smelt als ik aanschouw hoe fier hij is op die "tekening".

Zalig, toch?

Het is zo alledaags, gemakkelijk om over te kijken. Zo gewoon voor iemand die daarmee opgroeit. Maar ik vind het een van de mooiste geschenken die ik mijn kind kan geven. Een warme kindertijd vol mooie herinneringen. Lucas is pas twee. Hij zal zich waarschijnlijk nooit iets herinneren van de dagen die hij nu met mij slijt. En toch zetten deze dagen de toon voor de rest van zijn kindertijd, hopelijk de rest van zijn leven.

Met die gedachte blijf ik, met alle genot en het volste hart, dansen in de keuken, spelen in de regen, lekkers bakken en schilderijen maken.