Cirkeltje, cirkeltje aan de wand...

Deze week stapte ik met loodzware schoenen de gespreksruimte van mijn psycholoog binnen. Ik had niet de intentie om er een afspraak te maken voor een volgende keer. Het was de allereerste keer dat ik een psycholoog op voorhand liet weten dat ze me niet meer zou zien. Andere keren maakte ik gewoon geen nieuwe afspraak meer, om tal van redenen. Ze begreep het en aanvaardde het meteen.
"We blijven in cirkeltjes draaien," zei ze. "We komen altijd terug op hetzelfde punt."

Het lijkt een verkeerde beweging als je het zo verwoordt, besef ik. In mijn beleving moet je kijken naar datgene dat zich voor jou stelt, keer op keer, opnieuw en opnieuw, omdat jouw onderbewustzijn je iets wilt duidelijk maken. Het schreeuwt: "Kijk naar mij! Doe er iets mee."

Toch kan ik niet zeggen wat het is. Ik ben er zeker van dat ik een posttraumatische stressstoornis heb, maar mijn psycholoog wilde dat niet met zoveel woorden benoemen. Psychologen doen dat niet graag, zo'n labeltje plakken, is mijn ervaring. Toch kan het helpen om de innerlijke processen te begrijpen.

Zo ging er een hele wereld open toen ik eindelijk begreep dat ik in een narcistisch familiesysteem ben opgegroeid, ook al durft een gesprekstherapeut dat niet te bevestigen. Ik heb me toen heel hard in narcisme verdiept, ben in diepe rouw gegaan om wat ik als kind verloren ben en hoe mijn leven er met gezonde ouders er had kunnen uitzien. Maar daarna was er een verademing, een verlossing, een toestemming om mezelf in al mijn aspecten opnieuw te ontdekken. 

De psycholoog waar ik toen bij ging had ik maar een aantal keren gezien. Ik had er wel een klik mee, maar de pandemie brak uit en iedereen was thuis. Ik had opeens heel wat tijd om echt te rouwen, dagen aan een stuk, en mijn gebrokenheid in al zijn aspecten te zien. Ik kreeg de kans om te kijken naar de heling die al gebeurd was, onbewust. Mijn man had daar een groot aandeel in gehad, maar dat kon ik tot op dat moment zelfs niet zien.

Ongeveer € 2000. Zoveel heb ik de voorbije twee à drie jaren ongeveer besteed aan mijn mentale gezondheid. Schandalig dat mentale gezondheid zo duur is. € 2000 om altijd maar terug te cirkelen naar mijn beginpunt: ik kan mijn triggers niet de baas.

Ik zit vast.

Er zijn geen tools om mijn triggers sneller te verwerken, te voelen aankomen, te ontlopen. Ik heb geen handvaten om op deze wilde rit niet uit de boot te vallen. Want dat doe ik dan wel vaker, uit de boot vallen. Hulpverlening is voor mensen als ik nooit een vanzelfsprekendheid. We trekken te goed onze plan.

Zo'n anderhalve maand geleden stond er een burnout op mijn deur te bonken. Nog steeds loert die wel om de hoek, maar ik heb het gevoel dat ik er weer verder van verwijderd ben. Ook dan heeft geen enkele hulpverlener het woord in de mond durven nemen. Mijn huisarts nam me niet echt serieus. "Je bent gewoon oververmoeid. Rust een dagje."

Mijn psycholoog zei toen: "ga op de rem staan, anders ga je er onderuit".
Ik kon een aantal uren minder werken. Gelukkig heb ik een zeer begripvolle directie die mijn vraag meteen serieus heeft genomen. De maand nadien kreeg ik een halve dag extra vrij, maar ik heb die tijd nog nooit gebruikt om voor mezelf te zorgen.

Zoiets lukt me bijna nooit.

Nee, de tijd wordt gebruikt om boodschappen te doen, te dweilen, te koken, te wassen... Toegeven, het voelt een beetje goed om het huishouden - ongeveer - onder controle te hebben. Maar echt gewoon languit in bad een boek lezen, tijd nemen voor een extra lange yoga sessie, een boek lezen, een guilty pleasure film kijken... Ik kan het niet als ik nog steeds kan functioneren en die vaat gedaan moet worden, want laat dat nu net maar eens een trigger zijn die de negatieve zelfpraat aanzet en me terug het verleden in sleurt.