Free hugs

Slow down.

Ik zeg het de hele tijd tegen mijn zoontje, Lucas, die altijd maar vooruit wilt. Rollen op drie maanden, zitten op zes maanden, tandjes op zeven maanden. Kruipen is de volgende stap.

Soms kijk ik naar zijn fijne gezichtje en vraag ik me nu al af waar de tijd gebleven is. Ik herinner me het als gisteren dat hij dagenlang op mijn arm lag. Constant nabij, de hele tijd bij mama. De dagen bestonden uit contactdutjes en speelmomenten, daartussen eens een voeding. Eten of douchen was al moeilijk, want Lucas zou gaan huilen als hij daar niet bij betrokken was. In het huishouden heb ik maandenlang zelfs niet eens het minimum voor elkaar kunnen brengen.

En toch mis ik het.

Het is al weken geleden dat Lucas nog eens bij mij op de schoot heeft geslapen, laat staan samen in de zetel. Al iets langer dan een maand neemt hij zijn dutjes overdag boven in zijn bedje. Hij heeft kwalitatievere dutjes op die manier. Het was - zowel voor hem als voor mij - tijd om autonomer te slapen. Ik krijg meer taakjes afgevinkt en Lucas is beter gezind.

Toch kan ik mezelf snel verliezen in mijn to-dolijst. Verbeterwerk, toetsen en taken opstellen, boodschappen, wassen, schoonmaken... Aan strijken kom ik al helemaal niet toe en telkens ik heb opgeruimd, ligt het huis er tegen 's avonds weer als een stort bij.

Mijn man zegt vaak dat ik er zo niet in op mag gaan.
"Wie zal het dan wel doen?" is mijn antwoord steevast, terwijl ik dan volledig gespannen loop van de stress.

Slow down.

Op de momenten dat Lucas wakker is, heeft hij constant aandacht nodig. Ik geef hem dat ook. Niet gewoon 'in de mate van het mogelijke'. Lucas is enig kind. Hij moet alle aandacht krijgen. Werk kan blijven staan. Dat zal er later ook nog zijn, maar mijn zoon zal nooit meer een newborn zijn. Hij zal nooit meer zo klein zijn als nu. 

Deze tijd zal hij zich niet herinneren. Daarom maak ik werk van fotoboeken, herinneringskaarten en dagboeken, maar ik onthoud vooral dat het niet zijn herinneringen zijn die zo belangrijk zijn voor zijn ontwikkeling. Het is zijn gevoel.

“People will forget what you said. People will forget what you did. But people will never forget how you made them feel.” - Maya Angelou

Ik ben ook een gevoelig mens. Maya Angelou zei het zo mooi. Mensen onthouden het gevoel dat je hen geeft. Gelijk heeft ze, heb ik zelf al ondervonden. Er valt veel te zeggen over de eerste 1000 dagen van een kind. De mijne zijn hoogstwaarschijnlijk niet zo goed verlopen. Vlekkeloos kan nooit, maar volgens mij kan het geen kwaad ernaar te streven. Ik wil dat mijn zoon nooit hoeft te denken dat mama hem niet graag ziet, dat mama niet veilig is. Het is voor een kind echt hartverscheurend om het wel mee te maken.

Daarom leg ik hem niet gewoon zomaar in bed als het tijd is voor een dutje. Nee, wij schommelen in de schommelstoel terwijl ik een slaapliedje zing. Hij dommelt dan zo vredig in en ik ben er dan altijd zeker van dat hij zich veilig voelt. 

Veilig, betrouwbaar. Ik ben dankbaar dat ik de betekenis van die woorden aan hem kan meegeven.
Langzaamaan.

Hij zal nooit meer zo klein zijn. Snel genoeg zal hij op zijn eigen benen staan, rent hij achter een liefje aan. Ik kijk rond in zijn kamer, waar zijn papa zo'n mooie bergsilhouetten op de muren heeft geschilderd. Snel genoeg zal mijn zoontje zijn kamer zelf inrichten. Ik kijk naar zijn gezichtje en hou hem wat harder vast, geef hem een kusje meer, steel een minuutje langer, want straks is hij weer een beetje verder weg van mij.