Dank je voor jouw kwetsbaarheid

Vandaag had ik een prachtig gesprek met een collega van mij.

Waar ik enkele weken terug veel spijt had van mijn haast toen Marie me wat probeerde te vertellen, had ik deze keer tijdens mijn middagpauze een moment om echt naar mijn collega Marijke te luisteren.

Wat hebben we veel gemeen en wat vind ik dat mooi.

Het is grappig hoe weinig je te weten komt door te vragen: "hoe gaat het?" Als het goed gaat, zegt men dat. Als het niet goed gaat, dan knikt men even, of haalt men de schouders op. Ik stelde een geheel andere vraag die leidde naar een boeiend gesprek.

"Woon je bij je schoonmama?"

Ik weet dat heel wat mensen problemen ondervinden met hun schoonouders. Zelf heb ik die ervaring niet. Toen ik bij mijn schoonmama woonde, ging er een wereld voor me open. Mijn schoonmama was mild voor mij en ik wilde heel graag van haar leren. Mijn schoonmama had me warm ontvangen, beschermd. Ik was daar dankbaar voor. Die situatie is geheel anders dan wat de meeste jongvolwassen koppels meemaken.

Marijke vertelde dat ze haar schoonmama in een ander licht zag na een aantal weken intense therapie. Ze was milder, naar zichzelf toe en iedereen rondom haar. Ze vertelde me wat er in haar therapie naar boven was gekomen. Ook al komt ze uit een warm nest, ik zag mijn eigen leven weerspiegeld in haar verhalen. Dat haar ouders er niet slecht uit komen, is op zijn minst merkwaardig te noemen. Maar het deed me denken aan mijn zoon. Dat mijn collega's trauma's stammen uit de opmerkingen van de bredere familie, vertelt me dat haar ouders ook gekwetst moeten zijn geweest, dat ze haar, hun kind, anders hebben opgevoed dan wat ze zelf hebben gezien. Ik streef daar ook naar. Marijke's verhaal sterkt me in mijn beslissing om de brug naar mijn moeder op te blazen, waardoor dan de meeste aanverwante familie ook een punt heeft gezet achter hun relatie met mij.

Ietwat verrast, was ik, maar dan ook weer niet, bij het horen van haar proces. Ik had al opgemerkt dat Marijke te hard werkt, te vaak "ja" zegt. People pleasing komt uit emotionele schade, weet ik. Maar ik had ook de indruk dat ze zelfzekerder was. Ze werkt ongeveer even lang als ik op de school waar we lesgeven en ik heb altijd het gevoel dat ze meer ervaring heeft, meer te bieden heeft dan ik. Ze studeerde terwijl ze een zware opdracht als leerkracht vervulde, ogen op de toekomst, gaan samenwonen met het vriendje. Het is ook een hele boterham.

Haar therapie heeft veel losgemaakt, heb ik de indruk. Bij mij was het geen praattherapie dat de doorbraak was, ironisch genoeg, maar opzoekingswerk over een vermoeden dat een tijdje zat te knagen. Je maakt een rouwproces door en moet jezelf en jouw zelfwaarde stukje bij beetje opnieuw opbouwen. Jezelf graag leren zien, het is tergend moeilijk. Kinderen doen dat vanzelf. Dat is des te duidelijker nu ik mama ben. Ik hoop dat mijn zoon zijn zelfliefde nooit verliest.

Ik knuffel mijn collega's niet, want ik ben ook zelf vrij gesteld op mijn persoonlijke ruimte. Toch voelde ik de nood om de moedige Marijke een knuffel te geven. Haar prachtige blauwe kijkers stonden verdrietig en ik wenste zo dat ze zichzelf liever, mooier, zou gaan zien.
"Als je nog eens troost nodig hebt, bel me maar," zei ik. "Ik weet wat je doormaakt." Ik meende het, echt. En toch weet ik dat ze waarschijnlijk niet zal bellen omdat ze, zoals ik, niemand tot last zal willen zijn.

Toch voel ik me ongelooflijk dankbaar voor haar openheid, want ik voel me vandaag een beetje minder alleen in deze grote boze wereld, een beetje meer verbonden, een beetje liefdevoller. Dus, dank je wel, lieve Marijke.