Have yourself... a merry little Christmas

Kerst.

"De mooiste tijd van het jaar."

Ik heb daar zo lang zo veel weerstand tegen gehad. Ten eerste ben ik een zomermens. Dat zal niemand veranderen. Daarnaast is er voor mij heel wat te doen geweest rond de kerstperiode.

Zo'n drie jaar geleden kreeg ik een kleine paniekaanval op een kerstmarkt. Ik werd zo hard getriggerd door al het lelijks dat ik had meegemaakt, alles wat de "tijd voor familie" zo eenzaam had gemaakt. Zo eenzaam voelde ik me, zo helemaal alleen, alleen, alleen. Kerst stond voor mij gelijk aan trauma. Door de jaren heen is er zodanig veel kak gehangen aan de eindejaarsperiode dat het de verziekte relaties alleen maar giftiger maakte.

Tot voor kort dacht ik dat mijn afschuw te maken had met mijn moeders zelfmoordpoging op kerstavond, tot ik besefte dat ik het eigenlijk niet meer geloof, wat het misschien nog iets erger maakt. Ik denk niet dat het een echte poging was. Ik zou te veel in detail moeten treden om het uit te leggen, maar het punt is dat die gedachte zowel beangstigend als bevrijdend werkt. Langs de ene kant, mocht het echt zo zijn, zou mijn moeder er bijna met opzet een trauma bij hebben gelapt om het leven van mijn zus en mezelf nog veel zuurder te maken, wat gewoon te gek is om echt bij stil te staan. Langs de andere kant stelt het me vrij van... alles. Ook de kwaadheid die ik voelde omdat ze mijn zus vaarwel had geschreven en mij compleet links had laten liggen. Ook de verantwoordelijkheid die ik kreeg om haar er weer bovenop te helpen. Ook de angst die ik had om mijn moeder eens "voor echt" te verliezen.

Voordien waren de feestdagen ook geladen. Het was in november dat mijn vader was vertrokken. Elk jaar was er wel een ruzie, om god weet welke reden. Op Nieuwjaar ging mijn vader ook eens op de vuist met de buren en elke oudejaarsavond snotterde hij dat hij spijt had, zo veel spijt, van hoe alles gelopen was. Elk jaar opnieuw.

Elk jaar opnieuw probeerde ik mijn vader te troosten. Elk jaar opnieuw had hij goede voornemens dat hij dan niet hield. Elk jaar opnieuw geloofde ik zijn beloftes. Tot ik opeens een patroon zag, tot ik hem opeens niet meer geloofde.

De laatste jaren, voordat ik voorgoed vaarwel zei tegen onze toxische moeder-dochterrelatie, zou ze nog steeds zo veel kak hangen aan de feestdagen, maar door te zeggen dat ze er geen kak wilde aan hangen. Mijn man en ik zouden dure cadeautjes kopen en veel te ver rijden voor een avond vol sneue opmerkingen en grootpraat. Elke keer zou ik wekenlang teren op wat er die avond gezegd geweest is, twijfelend en wijfelend over mijn hele "zijn".

Nee, laat dat maar voor wat het is.

Jarenlang heb ik gewoon gehoopt dat de eindejaarsperiode zo snel mogelijk voorbijging. Rollende ogen bij kerstmuziek, wegkijken bij kerstversiering... De eenzaamheid niet proberen voelen. Vooral dat.

Twee jaar geleden zette ik een kerstboom. Met heel een heel klein hartje en veel moed, moet ik zeggen. Twee jaar geleden probeerde ik Kerstmis te herschrijven. Geen drama, gewoon gezelligs. De boom was gewoon gezellig. De kerstmuziek was gewoon gezellig. Ik koos voor andere kleuren dan het zilver dat ik uit mijn kindertijd gewend was, of het paars dat mijn vader tijdens mijn tienerjaren had gekozen. Mijn eigen kleuren voor in de kerstboom, dat kon gewoon. Ik koos voor rood, roze, goud en wit. Sneeuwballetjes en een aantal speciale hangertjes om het af te maken. "Gewoon gezellig," moest ik denken, elke keer ik naar de kerstboom keek. Gewoon, gezellig.

Vorig jaar zette ik de kerstboom opnieuw. Vorig jaar raakte ik over mijn trigger heen, besef ik nu. Vorig jaar zette ik mijn kerstboom met een extra hangertje, want ik wil elk jaar een nieuw speciaal hangertje. En dat was de enige aandacht die ik gaf aan onze kerstboom. Ik had zelfs een klein hoekje met seizoensdecoratie én een tafelstukje. De eindejaarsperiode werd iets aangenaams.

Dit jaar kon ik haast niet wachten om de kerstboom te zetten. Dit jaar vind ik hem super gezellig. Bovendien kon ik dit jaar een kerstbal met een foto van mijn zoontje er in hangen. Oh, en wat kijk ik uit naar het moment dat Lucas me kan helpen met het versieren van de boom, het plaatsen van de piek... Daarna een chocomelk en een koekje, wat zal dat heerlijk zijn.