Klein klein moedertje

Vandaag voel ik me klein.

Lucas heeft al een aantal weken moeilijke nachten. Sinds gisteren eet hij ook niet veel meer. Toen ik een afspraak bij de kinderarts probeerde te maken, heb ik te lang in wacht gestaan. Voor de een of andere reden maakte ook dat me klein.

Op het vlak van ontwikkeling maakt Lucas grote sprongen voorwaarts, bijna letterlijk. Hij is pas 8 maanden en zet nu al stapjes - met steun, uiteraard - in de richting die hij uit wilt. Mijn zoontje is sterk. Hij duwt zich af en trekt aan de kleren, nijpt in mijn gezicht, trekt aan mijn haren, knuffelt, bijt (gelukkig heeft hij nog maar twee tandjes), grijpt naar de handen, prutst met mijn ketting... Mijn liefdestaal is aanraking. Ik had nooit gedacht dat aanraking ooit te veel zou zijn voor mij.

Het is een emotionele rollercoaster. Ik ben zodanig trotst als hij iets doet, zomaar, uit het niets, weer iets nieuws, weer een stapje verder. Tegelijkertijd voel ik een stemmetje piepen; "je gaat te snel". Zo snel. Gisteren borg ik wat speeltjes op waar hij niet meer naar omkijkt, snel genoeg zal hij niet meer in zijn park gaan. Daar is hij nu al geen grote fan meer van.

Vandaag voel ik me klein.

Al weken probeer ik de tijd en energie te vinden om het gelijkvloers te dweilen. De dagen zijn zodanig hectisch geweest dat het me nog geen enkele keer gelukt is. Vandaag moet ik er aan toe geraken, zodat er morgen weer gemorst kan worden en ik me overmorgen opnieuw kan voornemen te dweilen. Een vicieuze cirkel is het, en als ik het zo verwoord, lijkt het absurd dat zoiets banaals zo veel ruimte in mijn hoofd en eigenwaarde inneemt. En toch voel ik me klein.

Ik voel me klein als ik naar mijn kerstboom kijk en besef dat enkele van mijn leerlingen geen gezellige kerst hebben doorgemaakt en ik weet dat ik er niets aan kan doen. Ik voel me klein als ik denk aan wat mijn man een paar dagen terug tegen me zei: "je hebt mooie ideeën, maar ze zijn onrealistisch." Of nog zo'n mooie: "we kunnen geen risico's nemen." Ik voel me klein als ik besef dat hij eigenlijk gelijk heeft, al zou ik de wereld liever anders zien. "Voor een paar leerlingen zal je misschien het verschil kunnen maken omdat je luistert." Maar dat is nooit genoeg. Dat was het voor mij vroeger als leerling ook niet.

Vandaag voel ik me klein.

Als Lucas de zoveelste hoestbui niet kan verwerken en de traantjes van zijn wangetjes lopen, voel ik me klein. Als met alle macht tegen zijn puffertjes vecht en moord en brand schreeuwt, voel ik me klein. Als hij in zijn bedje overgeeft en in paniek slaat, voel ik me klein.

Maar Lucas rekent op me, hij heeft me nodig. Ik weet wat mij vaak beter doet voelen als ik ziek ben: een lang, ontspannend, warm bubbelbad. Lucas is een echte waterrat. Dus alvorens nog maar eens eten aan te bieden dat hij toch niet zou opeten, beslis ik een lekker warm bubbelbad te nemen met mijn zoontje.

"Het kind van een ouder die perfect wilt zijn, krijgt vaak het gevoel ook perfect te moeten zijn." De boodschap die ik, uitgerekend vandaag, op mijn sociale media feed te zien krijg. Het is waar, zucht ik. Ook al kan Lucas nog geen taal begrijpen, al de rest begrijpt hij wel. Lucas staat sterk in verbinding met zijn gevoelens en de gevoelens van de mensen rond hem.

Daar om gaat er vandaag extra veel aandacht naar mijn kleintje, ook al voel ik me klein. En vandaag, nog meer dan anders, heeft het kind in mij ook mijn compassie nodig. Al maak ik nergens het verschil of kan ik de grote problemen in onze maatschappij niet oplossen. Al zie ik leed dat buiten mijn invloed om is. Al maakt dat me verdrietig en klein, vandaag ben ik de hele wereld voor mijn zoon en groter dan dat kan je niet worden.