Mama, waarom werken wij?

Woensdag.

Woensdag is mama-dag.

Woensdag is Lucas-dag.

Woensdag is de dag dat ik thuis ben om voor mijn kind te zorgen. Eén dag in de week. Een halve lesdag. In september ben ik plots van 24/7 tijd met mijn baby terug fulltime beginnen werken. Ik had mijn halve lesdag toen ook al, dus vervulde mijn fulltime opdracht op de andere vier dagen. Zwaar, met een baby dat nog niet doorslaapt en een slaaptekort dat begonnen is midden in de zwangerschap. Ik was niet klaar om terug te gaan werken, dat geef ik eerlijk toe. Ik vond Lucas te jong, had nog maar net een beetje routine gevonden in ons leven... Ik was zo bang dat de tijd me door de vingers zou glippen, dat alles veel te snel zou gaan, dat ik 'eerste keren' van Lucas zou missen.

Ik was niet verkeerd.

Ik moet werken, anders komen we niet rond. Een bijwerking van de emancipatie van de vrouw waar ik minder dankbaar voor ben. Ik houd aan mijn stemrecht, al ben ik teleurgesteld in de keuze die ik krijg. Naar mijn mening zijn er in België te veel regeringen die gewoon ruziemaken met elkaar en nooit echt iets gedaan krijgen. Hoe lang zullen we de volgende verkiexingen zonder regering zitten? Naar die apen belastingsgeld.

"Deze maatschappij is kindonvriendelijk," hoor ik experts zoals dr. Gabor Maté dr. Binu Singh zeggen. Dat ervaar ik zelf maar al te sterk. Ik vind de maatschappij zelfs ouderonvriendelijk als je bedenkt dat er een aanmoedigingspremie is om terug te gaan werken, maar dat je als thuisblijfouder nergens aanspraak op kan maken. Alle verhalen die je hoort over de kinderopvang. Het moet maar eens je eigen kind zijn! Waarom is het nog steeds doodnormaal dat we ons kindje van een paar maanden oud toevertrouwen aa een vreemde? Ik heb het geluk dat mijn schoonmama de onthaalmoeder van Lucas kent en blindelings vertrouwt. Maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt hem naar een andere crèche of onthaalouder te doen als ze ziek is. De verwarring alleen al is genoeg om Lucas voor de rest van de week van de wijs te brengen.

Ik moet werken, maar ik heb tenminste mijn woensdag nog. 

Woensdag is mijn dag om helemaal mama te zijn.

Denk je?

Op woensdag liggen de verplichte pedagogische studiedagen, of een spoedklassenraad, of een gewone klassenraad, of strafstudie waar geen vaste studiemeester voor is... Mijn woensdag wordt om de zoveel tijd gekaapt door mijn werk en ik baal ervan.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn werk. Mijn begripvolle directrice gaf me zorgverlof toen ik vroeg om minder te gaan werken. Ik werk in een innovatieve school met zeer fijne collega's. Ik geef om mijn leerlingen...

Maar niet zo veel als wat ik om mijn zoon geef.
Ik probeer de grens te stellen, maar natuurlijk stoot ik op onbegrip, zelfs in een beroep dat het meest verzoenbaar is met een gezin. Het zijn echter belangrijke taken die deel uitmaken van mijn lesopdracht, dat weet ik zelf goed genoeg. Maar ik had een andere dag gevraagd en die heb ik niet gekregen.

Naïef heb ik gedacht dat ik op dezelfde manier zou presteren dan toen ik kinderloos was. Het wordt ergens impliciet wel verwacht, maar ik haak sneller af. Ik ga niet meer ziek werken, of blijf niet meer super laat doorwerken om toch maar die werkbundel af te krijgen. De leerlingen moeten langer op hun punten wachten. Wat me een meer wenselijke werknemer maakt, is nu net niet wat ik nog wil doen. Vaker en vaker denk ik terug aan een stelling, een waarheid als een koe: "je bent vervangbaar op jouw werk, maar thuis niet."

Thuis ben ik de hoeksteen van mijn gezin, het anker van mijn kind. Voor Lucas ben ik de hele wereld. Thuis ben ik belangrijk.

Ik wil mijn Lucas-dag exact dat houden, zonder afleidingen of afspraken, want er is zo weinig tijd om echt te genieten van mijn kleine jongen. Als ik tijd kan maken voor mijn kleintje, mag de rest van de wereld voor mijn part ontploffen.

Is dat zo verkeerd?