Operatie schaterlach: succes!

Je baby schaterlacht.

Is er een mooier geluid?

Op de hele aardbol is er voor mij niets gelukzaliger dan mijn baby die luidop lacht. Pure vreugde is dat. Ik probeer hem vaak aan het lachen te maken en ik vind het fijn als het me lukt, maar de momenten waarop ik het niet verwacht, zijn de mooiste. Laatst vroeg ik aan mijn man om even op onze zoon te letten terwijl ik een taakje moest doen. Toen ik de deur dichttrok, hoorde ik Lucas zijn geluk uiten. Een glimlach toverde zich op mijn mond. "Succes," dacht ik stilletjes.

Want enkele weken terug heb ik beslist om mijn succesvolle dagen niet meer te meten aan de hand van mijn to-dolijst. Ik meet mijn succesvolle dagen aan het aantal keren er gelachen is in huis. Al is het maar één keer, dan nog voelt mijn dag geslaagd.

Een bevrijding is dat.

Vorige week was ik diep ontroerd door een gelukzalig moment dat ik met mijn zoon deelde. Hij zat op zijn schommelpaardje toen hij luid aan het krijsen was van enthousiasme. Mijn man had hoofdpijn, dus ik probeerde hem stillere geluidjes te laten maken door iets anders voor te doen. Uiteindelijk kwamen we bij een vals hoestje terecht. Dat vond hij zo leuk! Een schaterlach ontsnapte. En nog een, en nog een. Mijn volwassen brein begreep het niet, maar ik vond het zalig.

We hadden een lange dag achter de rug. Veel stress, lang onderweg... Lucas was ook in de auto wakker geworden en kreeg zo'n kwartier voordat we thuis waren moeilijk. Meer dan een hand kan je op dat moment niet aanbieden. En toch was hij dat even snel vergeten toen we dan eindelijk thuis waren. Ik nam extra bewust tijd voor hem. Zijn bedtijd lag wat later, zodat hij toch zeker eerst zichzelf kon terugvinden in zijn vertrouwde omgeving. En, weet je, dat is oké.

Ik voel me zo gezegend met mijn zoon. Als hij speelt, dan kijkt hij zelfs een heel tijdje niet eens om. Ik zit altijd vlak achter hem. Hij weet dat, want af en toe steekt hij zijn handje achter zich uit en grijpt hij een vinger vast. Meestal lost hij die meteen ook weer. 

"Oké, ze is hier. Ik kan gerust verder spelen."
Zo denk ik dat dat voelt voor hem.

Het geeft me zo'n fijn gevoel.

Lucas ontwikkelt snel naar mijn gevoel, maar het is niet omdat ik de weg leidt voor hem. Hij ontdekt alles zelf en geeft aan wanneer hij hulp nodig heeft. Op 8 maanden trekt hij zichzelf recht en staat hij aan de salontafel te spelen. Hij lacht naar Jan en alleman en heeft zo veel vertrouwen in alles. Hij kan zich uit het niets laten vallen en er zeker van zijn dat ik hem zal opvangen. Ik zou het voor geen goud veranderen. Lucas voelt zich goed, zelfzeker en veilig. Dat is alles wat ik wil voor hem.