So long 2022

So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye...

Als de Von Trapp kinderen uit The Sound of Music kijk ik terug naar het voorbije jaar, Lucas in mijn armen, zachtjes snurkend door zijn verstopte neus, alweer. Ik kijk in het donker naar zijn fraaie gezichtje, zo vredig. Hij heeft het de laatste dagen toch lastig. Eten en slapen gaat minder goed en hij zou soms in me kruipen, mocht hij kunnen. Meer dan anders stap ik het jaar uit met gemengde gevoelens. Dat het een belangrijk jaar was, is zacht uitgedrukt.

2022 verdwijnt voorgoed uit het heden en het neemt zo veel met zich mee. De eerste keer dat ik mijn zoon mocht vasthouden, zijn eerste glimlach, zijn eerste schaterlach, zijn eerste patatjes en de eerste keer dat hij ze weigerde, zijn eerste nachtje doorslapen, zijn eerste contactdutje, zijn eerste bubbelbad, zijn eerste rol, zijn eerste stapjes, zijn eerste woordjes...

Het zijn herinneringen om te koesteren. Ik ben zo blij dat ik ze stuk voor stuk mocht meemaken, en wat heb ik altijd feest gevierd, maar het gaat allemaal zo snel. Lucas is geen mini baby meer, niet meer zo hulpeloos als toen ik hem voor het eerst mocht koesteren. Dat maakt me fier, zo fier, maar ook een beetje kleinhartig.

2022 heeft me een andere definitie voor liefde gegeven. Ik heb ook gedanst met postnatale depletie. Ik voel me meestal voller en rijker, maar soms ook te leeg. Dit jaar heeft me meer perspectief gegeven, waar de nodige frustratie en machteloosheid ook mee hand in hand loopt. 2022 heeft me mildheid getoond en daar zal ik de komende jaren blijven over leren. Dit jaar is mijn huis weer een beetje meer thuis geworden, zelfs na de geboorte van mijn zoon. Er is een tijd geweest dat ik geloofde dat niets nog vooruit zou gaan eens ons kindje daar was. Wat ben ik blij dat ik daar mis in was. Ik heb grenzen verlegd die ik nooit voor ogen had durven zien, maar ik sta hier nu wel weer, alweer een jaar geleefd.

Niet overleefd. Nee, ik heb gevoeld, gehuild, gelachen, liefgehad. Ik het getwijfeld en beslissingen genomen en ik ben meer en meer aan het leren om mijn plekje op de wereld in te vullen zoals ik dat wil. Ik heb dit jaar geleefd. Dat is fijn om te kunnen zeggen en nog fijner om mee te nemen naar een nieuw jaar.

Dus, goodbye 2022. Ik zal jou koesteren.

Cheers, op het nieuwe jaar!