Thank you for the sunrise

"Somewhere, always, there is a glorious sunrise."

Vandaag zag ik daar een glimp van. Het deed me aan de quote van Sadhguru, in een monoloog over slechte dagen en hoe ze in perspectief te zien, denken.

Het was koud. Er lag een dikke laag ijs op onze wagens toen we vanmorgen wilden vertrekken. Mijn man naar zijn werk, ik naar mijn schoonmoeder. Normaal heb ik wat meer tijd op vrijdagochtend. Ik mag iets later beginnen waardoor er vaak nog wat quality time met mijn zoontje en zijn neefjes in zit. Vandaag jammer genoeg niet. Ik moest naar een controle-afspraak bij mijn gynaecoloog.

We goten warm water over onze auto's. Ik, de onhandige trien, morste wat op mijn broek. Lucas zat al een tijdje klaar in de maxi-cosi, helemaal ingepakt tegen de koude. Geen tijd voor een andere broek. Als alles en iedereen was ingeladen, keek ik naar de temperatuur. Het vroor nog steeds. -1.5°C. Brrr.

Ik zette Lucas af. De interactie tussen de neefjes was zo fijn om te aanschouwen. Lucas zit al mooi rechtop. Intussen herkent Emiel, die een maandje jonger is, mij ook al. Hij begroette me met een glimlach. Lode gaat al naar school. Zo snel gaat dat allemaal.

Op weg naar mijn afspraak ontnam een prachtige zonsopgang mijn adem voor heel even. De wolken, lang uitgestrekt boven de horizon, kleurden pastel. Ze hadden fel oranje randen, begroetten de dag met zachtheid.

Niet lang daarna reed ik in een dichte mist. Alles werd grijs, kleurloos. Miezerig, misschien, maar ik dacht alleen maar: "zo ziet het eruit als je in de wolken leeft". Want mist is een wolk. Dus ik reed in de wolken.

De dag duurde lang. Koude maakt me loom. 's Vrijdags controleer ik of mijn coachleerlingen klaar zijn met hun weekplanning. Heel wat leerlingen staan wekenlang achter. Moedeloos word ik daar soms van.

Toen ik thuis was met mijn kleintje, was ik moe, zo moe. Mijn man was nog niet thuis. Hij was uitgenodigd voor een trouwreceptie van een collega. Ik keek om me heen en voelde me opeens heel dankbaar. Dankbaar dat ik mocht thuiskomen in een mooi huis. Dankbaar dat ik mijn kind mocht thuisbrengen. Dankbaar dat ik verwarming kon aanzetten. Dankbaar dat ik mijn kerstboom kon aansteken.

Dankbaar dat ik met mijn kleintje mocht rollebollen op de speelmat, ook al was ik doodmoe. Dankbaar voor zijn schaterlach. Mijn vrijdagavonden zullen snel genoeg weer vrij zijn, maar dan zal ik misschien niet weten waar mijn zoon uithangt, of hij veilig thuis zal komen. Vanavond had ik hem tenminste veilig, heel dicht bij mij. Sommige mama's zouden misschien in een vingerknip (opnieuw) kiezen voor zulke avonden.