Zware handen, grote liefde

Er zijn zo van die dagen, die te zwaar zijn om vast te houden. Minuten die te lang duren, gesprekken die op niets uitdraaien. Ik heb dagen waarop ik liefst even van de aardbol verdwijn, dat ik terug mijn donsdeken over mij zou willen trekken en de dag zou willen overslaan.

Helaas.

Ik kan niet gewoon thuisblijven en de storm uitzitten, ook niet na een nacht met een huilende baby en om en bij de 3 uur slaap. Er is een job te vervullen, een huis te runnen, een kind de verzorgen. Ik kap een koffie achterover. Dat heb ik sinds ik terug ga werken toch ook geleerd, koffie drinken. Nooit eerder heb ik koffie gelust. Toch zou ik liever de koffie niet nodig hebben om overeind te blijven.

Ik kruip achter het stuur om Lucas af te zetten bij de opvang. Geen goed idee, weet ik, want met slaaptekort rijden is even gevaarlijk als dronken rijden. Ik merk het, knikkebollend achter het stuur. Toch moet het. Wat zou anders mijn geldige reden zijn om niet te gaan werken en mijn kindje thuis te houden?

Tja.

Een aantal leerlingen hebben vandaag nood aan extra aandacht. Het is maandag, ze staan hevig, uitgerust van het weekend en helemaal niet klaar voor een nieuwe schoolweek. Elke maandag dezelfde discussie: "waarom moet ik dit leren?"

Zucht.

De ene leerling heeft dagelijks buikpijn van de stress. Ik zoek uit hoe we die kunnen verlichten, want ik weet dat stress maar al te vaak zwaar onderschat wordt. Pauze weg.
De andere leerling is overstuur door zijn - terechte - straf van een collega. Aan mij is gevraagd om een beetje extra ondersteuning te geven voor mijn vak. Graag! Maar de leerling wilt niet mee. Hij verandert steeds van onderwerp en probeert zijn straf te omzeilen. Hij is er van overtuigd dat hij de leerstof nooit zal kennen. "Ik kan dit toch niet. Geef me op de toets maar een nul." Ik probeer actief te luisteren, praktisch te helpen, te begeleiden, af te blokken.

Ik geef het na een uur proberen op.

Telefoontje naar de mama. Hoe breng je slecht nieuws op een opbouwende manier? Hoe toon je empathie terwijl er regels zijn waar de leerling zich aan moet houden?

Het contact verliep goed, oef.

Ik kom thuis. Het is koud. De vaat staat te wachten. De was ook. Het eten moet klaargemaakt worden.
Morgen belooft nog een zware dag te worden en ik probeer me eerst voor te bereiden, maar ik vind mijn documenten niet terug. Mijn week is gehijackt met afspraken waar ik weinig zeg in had, die ik niet naar een ander moment kon verplaatsen. Ondanks mijn weerstand, moet ik ze nakomen.

In, uit. In uit.

Het scherm van mijn telefoon licht op. "Hoe was je dag?"

Tranen.

"Zwaar."

Gewoon zwaar. Te zwaar om vast te houden.

Er zijn zo van die dagen, die te zwaar zijn om vast te houden. Dan laten we ze maar gewoon los en proberen we morgen opnieuw.