In dubio

Ik laat een diepe zucht.

Ik laat een diepe zucht, want ik weet niet waar mijn gedachtengang begint of eindigt. Deze week was een week vol indrukken, machteloosheid, besluiteloosheid en tegenstrijdige informatie. Niet alleen als mama, maar ook binnen mijn job vind ik het steeds moeilijker om een middenweg te vinden tussen mijn overtuigingen en wat de maatschappij - en al haar effecten - toelaat.

Vandaag ben ik, na een hectische week, thuis met mijn zoontje. Mijn huis ligt volledig overhoop, ondanks ik het merendeel van de week ook 's avonds heb opgeruimd. Ik ben met hem op afspraak gegaan naar een osteopaat en Kind en Gezin.

Lucas slaapt niet goed. Hij jammert 's nachts vaak een uur tot drie uur voordat hij terug in slaap kan vallen. De ene keer vermoeden we dat het is omdat hij ziek is, de andere keer omdat er tandjes zouden doorkomen, nog een andere keer omdat hij een groeispurt heeft... Maar daar tussen zou hij toch goed moeten slapen? Soms wel, soms niet. Daarom ben ik met hem naar een osteopaat gegaan. Ik kwam daar buiten met het gevoel dat ik heel veel mis deed bij mijn zoon omdat ik verkeerd geïnformeerd was. De slaapproblemen, die volgens haar spijsverteringsproblemen zijn, zouden zich oplossen met ander water, andere melk, meer melk, minder vaste voeding. Ze raadde streng af hem te stimuleren op zijn voetjes te staan en te stappen, maar ik voel dat hij snel gefrustreerd is als ik die raad probeer op te volgen.

Ik voel mijn eigen slaaptekort heel hard. Ik blijf maar het gevoel hebben dat ik op lege batterijen draai, achter de feiten aanhink. Mijn netwerk is niet groot. Het aantal mensen waarbij ik mijn zoon durf achterlaten, kan ik op één hand tellen en ook die mensen zijn - uiteraard - beperkt in hoe vaak ze kunnen helpen. Mijn village to raise a child is dus niet groot. Ook de organisaties die zogezegd voor je klaar staan, de hulp waar mijn gezin recht op zou hebben, laat het afweten. Dat is moeilijk, ontmoedigend, moet ik toegeven.

De arts van Kind en Gezin probeerde me gerust te stellen. Waar Lucas vorige maand was afgevallen, was hij nu toch een klein beetje bijgekomen, maar vooral belangrijk is dat hij is blijven groeien. Dat is geruststellend. Mijn kinderarts had medicatie voorgeschreven om zijn stoelgang zachter te maken zodat hij gemakkelijker kon gaan, maar de osteopaat was daar hard tegen. "Zo'n medicatie mag je niet aan zo'n kleintje geven," had ze gezegd. De artsen hebben me allebei verteld dat de medicatie vocht naar zijn stoelgang trekt om die zachter te maken. Schadelijk was het dus niet. "Het is een mythe dat de darmen lui worden," vulde de arts van Kind en Gezin daar op aan. "Die medicatie doet niets aan de werking van de darmen."

Allemaal goed, mekaar zo tegenspreken, maar ondertussen heb ik nog steeds een kind dat 's nachts niet goed slaapt. Op den duur weet ik niet meer wat goed is voor hem. Tot nu toe heb ik vooral mijn intuïtie gevolgd en ik zie Lucas gewoon snel vooruit gaan. Hij ontwikkelt goed op alle vlakken. Op zich lijkt hij ook niet oververmoeid. Hij slaapt overdag bij na een slechte nacht. Ik ben het die de wanhoop nabij is als het op mijn energiepeil aankomt. Besluiteloosheid en piekeren over wat de beste beslissingen zijn rond de gezondheid van mijn zoon, kan ik missen als kiespijn.

Naast zijn slaapprobleem heeft hij nu al enkele weken uitslag op zijn wangetjes die steeds erger wordt. Zijn kaakjes voelen ruw aan, vol puistjes en droge plekken, en zien rood. Ook de adviezen daarover zijn wisselend. De dermatoloog van mijn schoonzus raadde een babyproduct aan waarvan de apotheker zei dat dat product niet veel zou helpen. "Alle babyproducten zijn puur marketing." In dezelfde adem gaf hij me een ander babyproduct mee dat wel zou helpen. Eventjes had ik de indruk dat het zijn ruwe huidje verzachtte, maar ik smeer nu al een week en zie geen verschil. Soms denk ik zelfs dat het nog erger aan het worden is. "Ga naar de dermatoloog." Graag. Alleen staat hij op een wachtlijst om ergens in juni een afspraak te krijgen...

Een ding is zeker: "hij ziet er echt niet goed uit met zijn kaakjes zo."
Geen enkele moeder hoort dat graag. Zeker niet na de moeite die ik er al heb in gestoken. Daar zit ik dan, met zo'n statement, zonder dat ik er iets aan kan doen.

Iedereen heeft zo wel iets te zeggen over mijn kind, goedbedoelde raad te geven, maar ik heb er zelden iets aan. Het doet me des te meer twijfelen aan mezelf. Moet ik nu met andere melk starten? Mag ik die medicatie blijven geven? Moet ik hem die boterham ontzeggen die hij zo graag eet? Moet ik hem verbieden van te staan en te stappen terwijl hij dat zo graag doet? Welke crème moet ik smeren?