Mundane Monday

"Wat ben ik dankbaar dat ik hem zo mag zien zitten eten," zeg ik op een doodgewone maandagochtend tegen mijn man. We hadden weer een stevige nacht achter de rug, vermoedelijk door het doorkomen van een tandje. Gelukkig zitten er nu al vaker nachten tussen dat we allemaal lekker kunnen doorslapen. Lucas is bijna een jaar oud. Ik denk er vaak aan, hoe ik nu al een jaar mama ben en nu pas het gevoel heb dat ik alle verschillende ballen hoog kan houden. Toch een beetje gek.

Gek hoe die nachtrust mijn productiviteit beïnvloedt. Ik kan de wereld aan na een goede nacht, maar dan omgekeerd ook niets waard als ik mijn slaap niet gehad heb. Gek, vind ik het zelf, hoe snel je vergeet welke impact een slechte nachtrust heeft. Ik vraag me nu soms al af hoe ik het deed, zo elke nacht opnieuw, zo veel malen opstaan, zo veel uren sussen, gokken, slaapdronken proberen redeneren wat de baby nodig zou kunnen hebben... Des te gekker vind ik dan ook hoe mensen, die dan nog zelf ouders zijn, zo weinig begrip kunnen hebben voor iemand die zo'n fase doormaakt. Het is een fase, en blijft een fase, alles heeft een einde, maar het kan echt verdomd moeilijk zijn.

De week voordien was ons gezin besmet door buikgriep en vlak nadien het corona-virus. Wat hebben we afgezien. Wat heb ik me zorgen gemaakt. Nog steeds ben ik de routine terug op punt aan het proberen stellen, maar het is een hobbelige weg. Daarnaast wat damage control op het werk moeten doen door mijn afwezigheid. Naast een bezoek aan het UZ Gent, het slecht slapen en het hopeloos achterop hinken in het huishouden, was het mijn weekje wel. Maar toch was ik dankbaar, zo dankbaar, dat ik het mocht meemaken.

Dankbaar dat ik mijn kind mocht sussen, in bed leggen, knuffelen. Dankbaar dat ik mijn man mocht plagen, mijn zoon mocht horen lachen, mijn leerlingen mocht horen zagen... Want sommige alternatieven zouden toch niet voor mij zijn weggelegd. Sommige alternatieven durf ik zelf niet uit te spreken. We dromen soms iets te vaak van een beter leven, maar ik begin te beseffen dat we zelf de keuze in handen hebben. Aan alles komt een eind, het is een waardevol besef.

Onlangs ontdekte ik een liedje van Pink: All I Know So Far. Het is een prachtig lied. Nog meer schitterend als duet met Kelly Clarkson. Maar vooral de boodschap houd ik na aan het hart.

I can show you how to live like your life is on the line...

Ik wil dat Lucas weet dat het ook echt zo is. Ons leven staat op het spel, ons leven is het spel. Niemand komt er levend uit, dus we moeten vol leven, rijkelijk leven, vanuit dankbaarheid en kwetsbaarheid, want dan zijn we ontvankelijk voor al wat mooi is. Dat is wat ik hem wil meegeven. Zeker in een hustle-periode kan het moeilijk zijn om echt te zien waar we dankbaar voor mogen zijn. Let the walls crack, 'cause it lets the light in. Ondertussen al een cliché, maar toch een waarheid als een koe. Het imperfecte maakt perfect. Onze slechtere kant herinnert ons aan onze menselijkheid. Mildheid, iets waar ik niet altijd goed in ben, al zeker niet voor mezelf, is daarin een mooie les. 

Mildheid was ook mijn vriend toen mijn hele gezin - ikzelf dus ook - ziek was. En ook nu neem ik soms een bladzijde uit het boek van Nina Mouton ter harte. Zij schrijft in haar boek "Zelfzorg" - een aanrader - een van de beste tips die ik ooit kreeg: stel jezelf de vraag: "Moet ik dit nu doen?" Moet. Ik. Dit. Nu. Doen?
Is het nodig? Kan iemand anders het doen? Is het dringend? Nee? Dan kan het wachten.