Gisteren, een jaar geleden

Mijn zoontje is een jaar oud. Een jaar. Het zit best al een tijdje in mijn hoofd hoe snel dat jaar voorbij is gegaan, hoe snel we allemaal samen zijn gegroeid, hoe heftig alles is geweest, hoe groots de kleinste dingen hebben gevoeld, hoeveel grenzen ik heb verlegd. Vorige week had ik opeens de onweerstaanbare drang om de tijd te stoppen, om het moment vast te houden tot in de eeuwigheid.

Blijf nog even klein, dacht ik de hele dag door.
Ik knuffelde hem extra hard. Hij had de dag voordien ook wat aan aandacht van zijn mama moeten inboeten toen zijn neefje kwam spelen en was daar heel rustig mee omgegaan. Ik was daar op zich wel trots over, want ik had dat enkele maanden geleden niet als mogelijk gezien.

Ik begon, zoals op elk emotioneel moment, sterk aan mezelf te twijfelen. Het is een gewoonte die ik maar niet lijk te kunnen lossen, maar de stemmetjes in mijn hoofd zijn steeds sterk aanwezig.

Die eerste 1000 dagen zijn de belangrijkste. Ik hoop dat ik het niet heb verknald.

Is hij wel gelukkig? Hij kan het toch nog niet zelf zeggen...

Voelt hij zich wel veilig?

Misschien heb ik wel heel wat mis gedaan en weet ik het niet...

Ik herinner mezelf er steeds aan eens diep adem te halen. De boodschap die mijn man en ik naar hem dragen, is er een van onvoorwaardelijke liefde en veiligheid, boven alles. We kunnen alleen maar ons best doen.
Alles valt recht te trekken en we doen altijd ons best.

Hij lacht toch heel vaak. Dat is op zijn minst een goed teken.

Natuurlijk voelt hij zich veilig. Hij maakt zichzelf steeds wat meer los van mij.

Steeds wat meer los... Wat is dat mooi, maar tegelijk zo confronterend. Je wilt als mama niets liever dan dat je kind zijn eigen plekje in de wereld inneemt, en toch, blijf maar nog eventjes klein... Je bent pas gisteren geboren.

Het lijkt als gisteren, dat ik bevallen ben. En ik kan me zo veel nog in het kleinste detail herinneren. Hoe ik merkte dat mijn water was gebroken om 3u 's nachts. Hoe ik op het gemakje een douche nam, en de glazen wand nog afkuiste. Ik was zo zen, ook al was ik terwijl zo verheugd dat ik weldra mijn zoon zou ontmoeten. Ik herinner dat ik naar mijn man keek in de auto. Dit is het dan, dacht ik. Het begin.

Op de parking van het ziekenhuis kwamen we de gynaecoloog van dienst nog even tegen. Die ging naar huis toe, maar ik was er gerust in. Ik had nog geen weeën, maar die begonnen snel nadien wel op te komen. Voor dit moment had ik mezelf maandenlang voorbereid en dat had me goed geholpen. Ik kon door mijn pijn heen ademen, mocht mijn arbeid en bevalling ondergaan in het bad.

Ondergaan, dat is het juiste woord. Ik gaf me compleet over aan het proces, want ik wist dat ik mijn kind in mijn armen zou sluiten aan het einde van de rit. Ik was omringd door mijn man, mijn schoonmama en twee hele goede vroedvrouwen. Eentje daarvan kon me tijdens de piek van mijn arbeid, terwijl mijn weeën echt niet meer op de schaal van 1-10 pasten, zodanig kalmeren dat ik tussendoor in slaap viel. Ik voelde me veilig, dankbaar dat ik bij deze mensen en in deze omgeving zo kwetsbaar mocht wezen. De meest spirituele ervaring van mijn leven was dat. Ik voelde me verbonden met het universum, de bron, visualiseerde honderden prachtige kleuren in een eindeloosheid die ik nog nooit had ervaren.

Als gisteren voelde ik Lucas voor de eerste keer op mijn borst. Als gisteren gaf ik zijn naam door aan de verpleegsters. Vandaag verbaast het me hoe groot hij al geworden is als hij op mij ligt, buik tegen buik. Vandaag kan hij stappen met steun, brabbelen, wijzen om iets duidelijk te maken... Morgen loopt hij met zijn loopfietsje mee naar de lokale winkel, vertelt hij wat hij wilt, hoe zijn dag in de opvang is geweest... 

Vandaag wil ik jou nog even vasthouden, mijn jongen. Duizenden foto's bevriezen het moment nog steeds niet helemaal. Ik rouw een heel klein beetje om jouw metamorfose van baby naar peuter, maar wil jou, elke cel van jou, vooral heel hard vieren. Je bent mijn grootste trots, mijn eigenwijs kapoentje. Jouw plekje in deze wereld is gevrijwaard, vanzelfsprekend. Ik wil dat je nooit hoeft om te buigen wie je bent, écht bent, of alleen hoeft te voelen op deze wereld. Je bent omringd door onvoorwaardelijke liefde en ik hoop dat je dat zo mag ervaren.