Ik, de baarmoederhouder

Nooit had ik gedacht dat ik me zou keren tegen het luidste deel van de LGBTQIA+ gemeenschap. Nooit had ik gedacht dat ik me persoonlijk aangevallen zou voelen door mensen die claimen gewoon een plaats in de maatschappij te willen. Ik gun het iedereen om hun plaats in te nemen. Ik geloof ook dat iedereen bedoeld is om een bepaalde ruimte op deze aarde in te nemen. Nooit zou ik iemand daarin willen beperken, zeker niet bewust. De eerste keer dat ik een transvrouw in volle transitie ontmoette, juichte ik haar toe. Toen ik haar enkele maanden later op straat zag lopen, helemaal opgemaakt en krachtig, was ik oprecht blij voor haar. Een vriendin van mij leert in haar vrouwelijkheid staan door te paaldansen, wat voor sommigen controversieel overkomt. En toch denk ik: more power to you. Doe zo verder! 

Jammer dat beide meningen, die voor mij hetzelfde aanvoelen, nu opeens haaks tegenover elkaar beginnen te staan. De dialoog rond het hele gendergedoe begint me persoonlijk te raken. Blijkbaar is inclusieve taal nu equivalent aan het beledigen van vrouwen en moeders. De alfabetgemeenschap pleit er nu voor om vrouwen niet meer vrouwen te noemen, maar "baarmoederhouders". Moeders mogen niet meer moeders heten, maar "borstvoeders", dit om de trans-gemeenschap beter op hun gemak te stellen.

What. The. Fuck.

Ja, bij deze vloek ik uit volle borst. Ik wil niet gereduceerd worden tot mijn lichaamsdelen, of de biologische functies ervan. Ik vind "moeder" een titel die ik hoog in het vaandel draag. "Moeder" is voor mij gelijk aan compassie, kracht, spiritualiteit, alles wat de mensheid mooi maakt. Naar mijn mening is het de hoogste eer om "mama" genoemd te worden. En dan zijn er ook nog de mama's die misschien niet succesvol waren in het borstvoeden, zoals ik, of die bewust gekozen hebben om hun kind groot te brengen op flesvoeding. Wat zijn wij dan?

Abominabel, is het, een regelrechte belediging, om de vouw in al haar kracht te ontnemen van wat haar omschrijft. Zelf ben ik soms nog steeds op zoek naar mijn echte vrouwelijkheid en hoe ik wil dat die zich uit. Nog te vaak zit dat stemmetje dat in mijn brein zit ingebakken, me te zeggen dat vrouw zijn iets slechts of zwaks is. In dit seizoen in mijn leven ben ik mijn vrouwelijkheid dus stukje bij beetje aan het ontdekken, en een lichtgeraakte gemeenschap zou die van me afpakken. Ik weiger dus om zulke achterlijke taal te aanvaarden. Als dat me transfobisch maakt, dan is dat maar zo. 

Nu is er blijkbaar ook een nieuw toneelstuk van Mrs. Doubtfire. Je weet wel, die hilarische, ontroerende familiefilm met Robin Williams. Een film waarmee wij zijn grootgebracht, lang voordat er in de normale tafelgesprekken sprake was over transseksualiteit, panseksualteit of genderneutraliteit. Blijkbaar is dit verhaal ook een aanval op de transgemeenschap, omdat vader Daniel, die zijn familie dreigt te verliezen, zich verkleedt als vrouw om de housekeeper te worden. Ik heb dat verhaal nooit zo gelezen. Ik heb het altijd gezien als een vader die op een bedenkelijke manier de verbinding met zijn familie terug zoekt, en een lesje of twee leert. Een man die, aan het einde van de rit, een betere vader wordt door zijn ervaring. Ben ik dan tegen de gemeenschap als ik die film graag bekijk? Sterker: zal ik geviseerd worden als ik mijn zoon deze film ooit laat zien? Of zal ik tegen dan al niet meer mogen zeggen dat Lucas mijn zoon is?

Als dat zo is, dan gooi ik hier de handdoek in de ring. Noem me dan maar een hater, conservatief of zelfs bevooroordeeld. Hier trek ik de lijn en daar zal ik me niet voor verontschuldigen. Niet zoals Eddie Redmayne een tijdje geleden spijt heeft moeten betuigen voor zijn rol in "The Danish Girl", een film waarin zijn bereik als acteur duidelijk te zien is. Hij was toen een jonge, veelbelovende acteur die echt spectaculair werk heeft neergezet, naar mijn bescheiden mening. Het is een film die ook een Academy Award in de wacht sleepte, die wereldwijd miljoenen heeft opgebracht. Het publiek was dus ontvankelijk voor de boodschap, die toen erg nieuw was, en toch is er kritiek vanuit de queer-gemeenschap. De kritiek was dat die jonge cis-man een rol heeft ontnomen van een trans-acteur. Is dat niet de bedoeling van acteren - de kunst van het zichzelf voordoen als iemand anders? En, eerlijk, zou de film even veel bereik gehad hebben met een onbekende trans-acteur? Misschien, misschien ook niet. We zullen het nooit weten. Wat we wel weten, is dat het platform van Eddie de trans-gemeenschap zichtbaar heeft gemaakt en dat hij daar nu voor moet inboeten. 

Betreurenswaardig, vind ik dat.

Nog betreurenswaardiger is hoe een volwassen man zoals Dylan Mulvaney, die zichzelf voordoet als een MEISJE, geen vrouw, maar meisje, gevierd en gesteund wordt in de boodschap die hij brengt. Beledigend, vind ik het, hoe hij zichzelf gedraagt als een karikatuur en hoe Tampax hem vraagt als promotor van hun producten. Dylan, die niet weet hoe menstrueren voelt, die nooit zal menstrueren. Laat dat even binnenkomen...

Nee, zeg ik daar tegen. Ik ben vrouw. Ik ben moeder. En daar blijf je mooi af.