De kleuren van mamadag

Vandaag was mamadag. Mijn tweede als mama, maar de eerste keer was Lucas nog maar pas geboren. Nu is hij al een klein kereltje met een eigen willetje.

Voor geen goud wou ik vandaag mijn kindje missen. En wat een plezier hebben we gehad, zonder plannen of uitjes, gewoon, lekker thuis. We hebben dingen ontdekt waarvan ik vanochtend nooit had verwacht dat we ze zouden ontdekken, zoals de meeste dagen dat Lucas en ik gewoon thuis zijn. Deze dagen laat ik door hem leiden en ik volg ze, vol verwondering. Dan ontdekken we dat hij een trapje kan nemen, zelf uit de zetel kan klimmen, graag op de stuiterbal zit... Lucas mat mama af op de wandeling, want alles voor een glimlach met glanzende oogjes. De ene keer is het "kiekeboe", de andere keer trekt mama sprintjes met de buggy. Mijn dag was warm, vol, rijk. Mijn man had een heerlijk Frans ontbijt klaargemaakt, met verse sinaasappelsap én een karamel latte macchiato. 

Ik ben mogen wakker worden met mijn zoontje in mijn armen en ik heb hem in slaap mogen zingen. Daar word ik zo gelukkig van. Deze week kroop ik in bed, mijn zoontje vredig in mijn armen, mijn man naast mij. Ik zocht zijn arm op en ik voelde me op slag verbonden met mijn twee favoriete mensen op deze wereld. Ik voelde me gezegend, perfect gelukkig, op dat moment. Het is een soort geluk waarvan ik vroeger niet eens wist dat het bestond. Een niveau van vrede in mijn binnenste dat ik nooit voor waar had kunnen beschouwen toen ik jonger was. Ontzettend dankbaar ben ik, voor de man die me dagelijks aan het lachen brengt, en mijn kind dat mijn dagen betekenis geeft.

Dat lotje trek ik graag elke keer opnieuw.

Ik zie er dan niet perfect uit, ik slaap al eens een nacht niet, mijn huis ligt er niet spik en span bij... Ook ik heb mijn onzekerheden. Te dik, te kritisch, niet kritisch genoeg, niet goed genoeg, niet efficiënt genoeg... De weg naar dit moment, dit seizoen in mijn leven was een moeilijke. Donker, eenzaam. Sommige wonden zullen levenslang zichtbaar zijn. De stemmetjes zitten nog steeds in mijn hoofd en weerklinken soms luid, maar mijn gezin is gelukkig. Ik ben gelukkig. Het één kan echt perfect naast het andere bestaan.

Zo vier ik alle kleuren van mijn moederschap.