En... Komt er een tweede?

"En... Komt er een tweede?"

De vraag viel onschuldig op het jaarlijkse familiefeest. Het is een vraag die ik vaak krijg. Een logische vraag, want na één komt, meestal, twee. Dat is toch hoe de meeste kerngezinnen eruit zagen als wij jong waren.

Het is een vraag die ik zelf ook al gesteld heb, soms nog steeds durf te stellen, puur omdat die logisch lijkt. Het brengt een gesprek op gang. Meestal is het antwoord dan ook wel "ja". Toch ben ik al voorzichtiger in mijn vraagstelling. Ik ben vaker afwachtend, aftoetsend, alsof ik probeer te lezen of mijn gesprekspartner graag wilt dat ik het vraag.

Bij ons is het antwoord steevast "nee". Daar zijn zo veel redenen voor, maar ik doe ze meestal niet al te graag uit de doeken. Het is een minder conventioneel antwoord en ik merk dat mensen vaak niet goed weten hoe ze moeten reageren op mijn antwoord. Ik voel dan dat ik mezelf moet verantwoorden, alsof ik het moederschap niet fijn genoeg vind, of niet genoeg vreugde vind in het zien groot worden van mijn kind. Iemand die me een beetje kent, weet dat dat helemaal niet zo is. En toch, de vragen priemen uit hun ogen als ze mijn antwoord horen.

Mijn man en ik zijn er naar elkaar toe heel open over. We hebben er al veel gesprekken over gehad. Logischerwijs is het ook gewoon de beste weg. Ook met deze onzekere economie en een onzekere toekomst, weten we dat onze zoon er goed voor zal staan als we ons huis hebben afbetaald. Er zal geen gedoe zijn rond het eerlijk verdelen van geschenken of erfenis. Lucas heeft ook neefjes van dezelfde leeftijd, waar hij in dichte verbondenheid mee kan opgroeien. Dat op zich is al een uitdaging, maar wat kijk ik uit naar de dagen dat ze hier zullen slijten in de tuin, keuken of speelkamer, tijdens de schoolvakanties als mijn schoonsiblings geen opvang hebben.

We kunnen onze tijd en aandacht aan Lucas schenken. Ook al hoor ik dat liefde overvloedig aanwezig is, en ik ben er zeker van dat ik een tweede kind even graag zou zien, het is een moeilijke oefening om voor iedereen even veel aandacht te hebben. Misschien is dat zelfs de grootste reden die me tegenhoudt. In een gezin waar autisme en emotionele trauma's aanwezig zijn, is het niet gemakkelijk om een weg te vinden in al dat nieuws. Maar ook het eeuwige gejongleer van alle taken zonder village is verdomd zwaar. Zwaarder dan wat de meeste gezinnen ervaren, moet ik toegeven. 

Nu zijn we een jaar verder en we zijn in balans aan het komen. Ik geniet echt ten volle van de momenten die ik deel met mijn zoon, en, als dat zelfs mogelijk is, nog meer van de momenten met ons drietjes. Ik had geen prettige zwangerschap, maar wel de bevalling van mijn "dromen". Wat als ik bij een eventuele volgende zwangerschap negen maanden lang even ellendig ben? Dat heeft een impact op mijn hele gezin. Wat als een tweede bevalling niet zo vlot zou verlopen? Wat als mijn tweede postpartumperiode me wèl in een depressie sleurt?

Ik heb postpartum echt geworsteld, me erg eenzaam, hopeloos gevoeld, voor veel verschillende redenen die niet echt op te lossen zijn. In perspectief is dat een relatief korte periode voor het verwelkomen van een nieuwe ziel in ons midden. En toch lijkt het op dit moment onoverkomelijk. Lucas zit nog in zijn eerste 1000 dagen. Als het goed (genoeg) gaat, geeft dat hem een mooie start voor de rest van zijn leven. Ik zou mezelf schuldig voelen als ik er niet voor de volle 100% voor hem kon zijn omdat ik me de hele dag door ellendig voel. Ik weet hoeveel zorg een pasgeboren baby vraagt, hoeveel zorg Lucas nu nog nodig heeft en ik kan het niet verdelen. Ik kan niet meer van mezelf bijtoveren om aan ieders behoeftes te voldoen. Ik heb geen moeder die eens een nachtje overneemt, een ovenschotel meegeeft, een wasje draait of mijn strijk komt doen. Ik heb geen zus die een namiddagje met mijn zoon wilt komen spelen. Ik heb geen tante die eens een dweiltje slaat om me te helpen. Mijn village is erg klein en er is niet genoeg van mezelf om alle ballen hoog te houden. Pas nu, na meer dan een jaar, begin ik vaker een beetje tijd te vinden voor mezelf, om eventjes op te laden. Pas nu voel ik me weer "vol", in balans. Een gevoel dat ik, moet ik zeggen, echt wel waardeer.

Dit weekend nog zei ik tegen mijn man: "ergens voel ik dat er nog een kindje zit te wachten op ons." Ik las ergens dat je nooit spijt krijgt van "nog een kind". Ergens vraag ik me af hoe Lucas zijn rol als grote broer zou vervullen, hoeveel meer liefde en vreugde in mijn hart zouden passen. Ergens vraag ik me af of ik voor meer dan één kind een goede mama zou zijn. Misschien zijn het hormonen. Een logische gedachte is het niet, zowel praktisch als gevoelsmatig is er nu best geen sprake van een tweede. 

Misschien word ik over een aantal jaren weer heel dapper en wil ik alles nog eens doorstaan. Ik betwijfel het sterk. Want hoe mooi deze periode ook is, laat ons niet de slapeloze nachten, huilbuien, luiers, pijntjes en doktersafspraken vergeten. Naarmate Lucas ouder wordt, zal er meer ruimte vrijkomen voor zelfontplooiing en zelfzorg. Ook dat is belangrijk. Misschien zijn het kleinkinderen, of kinderen van vrienden die wachten om in ons midden te vertoeven... Wie zal het zeggen?