The long run

"Als het goed is, heb ik nog 20 jaar te werken," hoorde ik iemand vandaag zeggen. Voor ons is dat nog een stukje langer. Ik heb nog 40 jaar te gaan als ik de wetgeving mag geloven.

Een collega van mij vertelde dat zij binnen 5 jaar al zou stoppen, ook al was ze nog geen 67 jaar oud.

67. Dat is bijna 70. Ik kan me niet voorstellen dat ik tot mijn 67 zwoeg om dan snel daarna af te takelen richting de dood. Ik vertelde haar hoe mijn oma nog niet lang op pensioen was toen ze te ziek werd om te genieten. Een heel leven lang heeft zij gewerkt en gespaard om op haar oude dag te kunnen reizen en, bam, dan was er de ziekte van Alzheimer. Verdwalen op reis, de weg terug gewoon vergeten zijn. Je hele leven stukje bij beetje helemaal vergeten. Het moet akelig zijn.

"Oh, ik mag er niet aan denken dat zoiets mij overkomt," antwoordde mijn collega.

En toch is het zo waarschijnlijk dat we niet van onze oude dag kunnen genieten zoals we hebben gehoopt. Iedereen heeft wel zo'n verhaal te vertellen. De gezondheid laat het al wat meer hangen, of de geest is zodanig moe dat een aftakeling imminent is als het lichaam eindelijk langzamer gaat bewegen.

Ik draag die gedachte mee in hoe ik met mijn gezin omga. Ik wil vandaag genieten, niet morgen. Geluk hoeft niet uitgesteld te worden. Vandaag mag ik ook lachen, spelen, luieren. Ik mag dromen en manifesteren, maar ik mag ook rusten en kijken naar wat is, en daar dankbaar voor zijn.

Vandaag, op Vaderdag, wil ik even dankbaar zijn voor mijn man, de vader van mijn kind. 

Binu Singh gaat in haar boek "Van Hart tot Hart" ook in op vaderkracht en hoe belangrijk die is in het gezin. Mijn man heeft het in het begin moeilijk gehad met het vinden van zijn vaderkracht, maar ik merk het verschil zo hard nu hij er meer zelfzeker kan in staan. Hij wil betrokken zijn en ik voel dat. En hoewel ik vaak genoeg binnensmonds foeter op zijn mannelijke manier van denken - want ja, ik geloof sterk dat mannen anders denken dan vrouwen - kan ik hem niet missen. Het gaat niet altijd van een leien dakje. We hebben onze gebreken. En toch kan ik niet zeggen dat er twee bestaan zoals hij. Er is niemand ter wereld die zo geduldig met mij zou geweest zijn als hij. In de omgekeerde richting kan dat dan ook wel eens tellen. Ik zie mezelf oud worden met de vader van mijn kind. En ik ga ervan uit dat zolang ik het zie, dat dan ook zo zal zijn.

Ik denk vaak na over mijn oude dag en hoe ik die wil spenderen. Mijn man maakt daar altijd deel van uit, van die lange, stabiele weg. The long run, met alle pracht en praal en uitzichtloze miserie en alles ertussenin. De lange weg is die van de prille, stiekeme liefde tijdens onze eerste uitstapjes naar de cinema, lange gesprekken over wat we willen en wie we zijn, slapeloze nachten, met Lucas dansen in de keuken, die 5 memes en reels per dag, het bingwatchen van een goede serie... De long run, van citytrips die in het water vallen, de zoveelste plakker op een onhandigheid tijdens het verbouwen, van innige omhelzingen omdat ik het even moeilijk heb, of een solitaire avond omdat ik nu eenmaal met een gamer getrouwd ben, van chaos in mijn huis, in mijn hoofd in mijn hart, dat overloopt van liefde als ik naar mijn twee ventjes kijk...

De lange weg is die waarbij we alles delen. "Jij bent deel van mij en ik ben deel van jou." Ik weet het wanneer de glinster in jouw ogen een is van verdriet of geluk. De ultieme visie op een relatie. Alleen dan is men compatibel volgens Teal Swan. En ik volg haar daarin. Mijn gezin is deel van mij. Ik wil alleen het beste voor de twee mensen die ik het liefst zie in deze grote, wijde wereld. Wij brengen Lucas groot, zodat hij hopelijk ook een partner vindt waarmee hij oud wilt worden. Mijn kleine Lucas komt op de eerste plaats momenteel, en mijn man weet daarvoor te wijken, want het is uiteindelijk met hem dat ik mijn oude dag zal slijten. En er is niemand op de wereld waarmee ik dat liever doe.