"Je bent niet van suiker"

 "Morgen allebei ziek," merkte mijn man op toen ik hem vroeg om een herinnering vast te leggen met zijn smartphone. Deze zomer is een natte. Hoewel het elke dag wel eens regent, is het nog wel warm. Mijn verandadeur stond nog open en ik ging die, heel op het gemakje gaan dichttrekken met mijn zoontje op de arm. Ik stak mijn arm uit, nadien ook die van hem, zodat hij de regen kon voelen. Dat is de enige interactie die ik tegenwoordig nog heb met regen. Dit, en het schuilen, er door wandelen met een paraplu of een of andere bescherming tegen de nattigheid.

Lucas had meer interesse om naar buiten te gaan dan waarop ik had gerekend. Hij wees naar buiten en ik dacht: "waarom ook niet?" Dus ik ging naar buiten, baby op de arm - of moet ik nu al "peuter zeggen? En ik draaide een rondje. Mijn kindje lachte. Ik draaide nog een rondje, en nog een en nog een. Ook op mijn gezicht toverde een glimlach zich tevoorschijn. Zalig warm werd ik vanbinnen. Het was een moment dat ik me graag wilde herinneren, dus ik riep mijn man er even bij.

Lucas zal zich dit moment waarschijnlijk niet herinneren. Daarvoor is hij nog te jong. Toch hoop ik dat iets in hem deze momenten registreert, stevig vasthoudt, zodat hij altijd weet dat hij geliefd is, dat hij mag spelen, lachen, plezier maken. Ik wil dat hij een rugzak vol positieve herinneringen heeft om uit te kiezen als zijn eerste kernherinnering. Mijn allereerste herinnering is er eentje uit het ziekenhuis, maar de eerste herinnering die ik vertrouw, is er een waarin mijn moeder me onterecht straft. Jammer.

Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders met mij speelden in de regen. In de sneeuw wel. Dan maakte mijn vader een sneeuwman met ons en voerden we sneeuwballengevechten. Maar dansen in de regen? Nee, dat gebeurde alleen in de films.

Toen ik op de boerderij woonde, werd ik wel vaak naar buiten gestuurd om een werkje te doen in de regen. "Je bent toch niet van suiker gemaakt," was dan het argument. Natuurlijk zijn er op een boerderij altijd noodzakelijke dingen die gedaan moeten worden, weer of geen weer. Daar hoor je me niet over klagen. Maar spel verdween naar de achtergrond tijdens mijn jaren op het platteland. Jammer, want spel was juist wat ik het hardst miste. De laatste tijd ben ik hard aan het graven geweest naar een herinnering waarbij mijn moeder met me speelde. Ze kon wel met mijn zus spelen, maar vaak bouwde ze het spelen dan af als ik vroeg om mee te doen. "Vliegtuigje", was eentje dat ze wel nog eens deed op aanvraag. Daarnaast kan ik nergens echt op komen.

Lucas wees naar de pruimenboom en smakte met zijn lipjes. Pruimen plukken in de regen? Ik twijfelde heel eventjes, maar haalde mentaal mijn schouders op "we zijn niet van suiker", dacht ik. Daarbij waren we toch al nat. Ik plukte een pruim en Lucas at hem met smaak op. In het naar binnen stappen, haalde ik eens diep adem. Ik heb er een prachtige herinnering bij, en voel me lekker dicht tegen mijn zoontje staan. Stel je nu eens voor dat ik niet was ingegaan op zijn lief wijsvingertje en zijn vragend toontje...