Mis je het niet?

"Mis je het niet?" vroeg een collega aan mij. "Mis je niet wie je was voor het moederschap?"

Het is een mooie en oprechte vraag. Mis ik het? Ik, persoonlijk, niet. Mijn leven is veel rijker met mijn zoon in mijn leven. Ik ben een mooier mens door hem. Dat is het korte antwoord.

Als ik er langer over nadenk, merk ik dat ik me amper nog kan voorstellen hoe mijn leven was voordat ik mama werd. Ik werkte veel. Ik was veel bezig met het helen van mijn kindertrauma's. Maar de aanwezigheid van mijn zoon is ver voor zijn conceptie begonnen. Ik heb veel beslissingen gemaakt op basis van mijn kinderwens. De beste beslissingen zijn daaruit voortgekomen.

Mis ik het verlangen naar een kind? Nee. Ik ben zo ontzettend dankbaar, elke dag opnieuw, dat ik mijn kind mag knuffelen, kriebelen, troosten. Dat ik met hem mag dansen en lachen en lopen en kruipen... Zelfs de moeilijkere momenten koester ik. Een kennis waar ik veel respect voor heb, vertelde me dat ze begonnen was met IVF. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dat doorweegt, hoe moeilijk die weg moet zijn... Bij het thuiskomen nam ik mijn zoon extra stevig vast, want ik heb toch zo'n geluk dat hij zo gemakkelijk ter wereld is gekomen en gezond mag wezen.

Ik weet niet meer wanneer ik juist naar een kind ben beginnen verlangen, maar het was toch wel een aantal jaren voordat Lucas geboren werd, een tijdje voordat ik trouwde met mijn man. Mis ik de tijd die ik alleen met hem had? Soms, maar niet om te zeggen dat het me ongelukkig zou maken. Ik vertrouw er ook op dat die terugkomt naarmate Lucas opgroeit.

Want hij groeit zo snel.

Mis ik een tijd waartijdens ik zoiets niet kon getuigen? Nee, absoluut niet. Hoewel het een bitterzoet gevoel is om te beseffen hoe alles zo snel gaat, en hoe gelimiteerd onze tijd ter aarde is, het blijft wonderschoon.

Mis ik de tijd voor mijn kinderwens, toen ik zelf nog een kind was?
Nee. Nee, want mijn kindertijd was echt geen goeie. En het geschenk dat het moederschap mij biedt, is om al dat nare te overschrijven met al dat moois. Het moois dat mijn zoon me geeft: de lach, de knuffel, de natte zoen.

Nee, eigenlijk mis ik niets. Want ik weet dat ik ook nu aan het groeien ben. Ik ben groter dan ik ooit had durven denken, in de best mogelijke zin. Ik weet dat mijn groei later nog andere vormen zal aannemen. Mijn wezen zal blijven leren, blijven groeien tot het eind van mijn tijd op deze aarde gekomen is. Daar mag ik gerust in zijn.