Heimwee naar nu

Heimwee naar nu. Kun je zoiets ervaren?

Ik weet dat ik van geluk mag spreken dat ik 's zomers zo'n lange vakantieperiode heb. En toch word ik een beetje triest als ik besef dat augustus komt aankloppen en ik al weet hoe die maand voorbij zal vliegen met alles wat ik nog moet doen.

De voorbereidingen voor volgend schooljaar moeten ook getroffen worden, want mijn opdracht is alweer een beetje anders, waardoor ik alweer een heel schooljaar aan lesmateriaal moet voorzien.

Dat voelt een beetje kut, moet ik toegeven. Ik had gehoopt dat ik tenminste volgend schooljaar zou kunnen teren op het werk dat ik al verzet had. En hoewel dat voor het grootste deel van mijn lesopdracht zo is, een geheel nieuwe cursus uit je mouw schudden, is niet niks en ik heb het nu al 4 keer gedaan. 2 cursussen daarvan kan ik zelf niet meer gebruiken.

Ik voel de tijd die ik nu met mijn gezin heb door mijn vingers glippen. Mijn zoontje is nu 3 weken ononderbroken thuis en hij is dolgelukkig. Alles op zijn tempo, geen gejaag, geen gedoe... zalig is dat. We kunnen al eens ergens heen zonder overprikkelingen of het moeten inschatten van draagkracht. Ik heb zelfs niet beseft hoe hard ik daar naar uitkeek tot het eindelijk eens zo ver was.

Oh, wat genieten we van elkaar... en wat voel ik me triest als ik besef dat dit eindig is en ik mijn kindje straks weer moet afgeven omdat de maatschappij dat zo van me verwacht, omdat ik financieel niet anders kan... 

Hij is nu nog zo klein. Snel genoeg wordt die peergroep belangrijker. Laat me nu toch nog even genieten van dat eigenwijze persoontje. Laat me nog even vanop de allereerste rij aanschouwen hoe hij meer en meer zijn plaats inneemt in deze wereld. Waarom is het zo verkeerd om dat te willen? Ik zie andere mama's rond mij, die met veel plezier hun kind afgeven om te gaan werken, die de druk om 24/7 bezig te zijn met hun kroost als te hoog ervaren. En dat kan best, want het is veel intensiever om de hele tijd aan de noden van jouw kind te voldoen dan een job uit te voeren, vind ik zelf. En toch zou ik zonder nadenken kiezen voor dat intensievere leven, waarbij ik mijn eigen aspiraties en doelen opzij schuif. De tijd daarvoor komt nog wel, daar ben ik echt van overtuigd.

"Let op dat je jezelf niet verliest."
"Je moet ook aan jezelf denken."
"Je mag jouw identiteit niet van jouw kind laten afhangen."

Ik hoor het je denken. Het is me ook al vele malen naar de oren geslingerd. En toch zie ik het niet zo. Ik ben mezelf misschien dan wel even verloren, maar ik heb ook een betere versie van mezelf teruggevonden. Dat denken aan mezelf, dat komt stukje bij beetje terug en nee, ik vind niet dat mijn identiteit van Lucas afhangt. Dat gezegd zijnde is de kwestie van mijn identiteit voor het grootste deel van mijn leven een groot vraagstuk geweest. Nog steeds ontdek ik nieuwe facetten van mezelf. Soms zijn dat aangename dingen, maar vaak is het ook iets waar ik liever niet naar had gekeken. En dat is ook deel van het leven. Lucas sterkt me daarin, vaker dan de meeste mensen rond mij zullen beseffen.

Ik wil niet dat mijn zoon voor eeuwig klein blijft, begrijp me niet verkeerd. Ik vind het zalig om hem te zien groeien, maar keer op keer heb ik het gevoel dat ik te weinig tijd heb gekregen om alles helemaal te absorberen. Er zijn te veel ballen hoog te houden, zeker om alles goed te proberen doen.

Zelfs nu kijk ik terug naar een aantal maanden geleden en vraag ik me oprecht af hoe ik nog kon functioneren met die verschrikkelijke vermoeidheid van chronisch slaaptekort. Nu slaapt Lucas over het algemeen beter *hout vasthouden*. Hoe gemoedelijker de dagen, hoe rustiger mijn state of mind, hoe beter de nachten, merk ik. "Nu" smaakt naar meer. Maar vanaf volgende week moet zoonlief terug naar de opvang, want ik moet eigenlijk op de opvangdagen al terug aan het werk, want anders krijg ik het niet bol. We kunnen dan nog steeds wel de ochtenden rustig inzetten, want we hebben een fantastisch flexibele onthaalmoeder die de noden van de kindjes vooropstelt, maar toch is het weer een ander tempo. Dat zal al helemaal terug versnellen eens september om de hoek gluurt.

Ik moet mezelf ook even stoppen. Terwijl ik nog kan genieten van mijn trage ochtenden, ontdekkingstochten in de tuin en innige knuffels, vrees ik al voor alle keren dat ik deze momenten zal moeten afwijzen. Dat helpt niemand iets vooruit. Dus daarom haal ik nu even diep adem, registreer ik mijn mooie momenten in alle cellen van mijn lijf, en tover ik een glimlach op mijn gezicht.