Vallen en opstaan

"Morgen zullen we een film kijken."

Mijn hart zakte in mijn schoenen bij de afwijzing terwijl ik mijn zoontje klaarmaakte voor bed. Mijn man had zijn avond al anders ingepland. Ik had hem er een aantal keren aan herinnerd dat hij me nog een filmavondje verschuldigd was, maar toegeven, ik had niet duidelijk gezegd dat ik dat die avond van hem verwachtte. 

Maar ik had het eigenlijk wel nodig om eens even alle aandacht van mijn man op te eisen. En toch zweeg ik. Waarom?

Sinds ik mama ben, nemen mijn emoties vaak buitenproportionele groottes aan. Als ik Lucas iets nieuws zie doen, kan het heel goed zijn dat ik tranen voel opwellen, van trots, maar die trots gaat heel vaak gepaard met een beetje rouw. Telkens moet ik mezelf eraan herinneren dat dat oké is, dat het zelfs iets moois is dat ik mag ervaren.

Maar de laatste dagen heb ik toch zo'n moeite om mijn emoties te plaatsen. Ik denk vaak aan mijn ouders terug. Dat gaat altijd hand in hand met emotionele kwetsbaarheid. Dan moet ik op zoek naar wat juist mijn herinneringen heeft getriggerd en waarom dat nog zo gevoelig ligt. Een groot werk. Soms een waar ik ook een beetje tegenop zie. En dan merk ik dat ik, om mijn negatieve gevoelens te onderdrukken, naar zoetigheid grijp en weinig energie heb om productief te zijn. Op een eerste moment mag dat wel even. Give yourself some grace, hoor en lees ik vaak. Maar ik denk dat ik dat soms wel eens verkeerd durf te interpreteren.

Ruimte nemen om te voelen wat je voelt, is niet per se het eten van chocolade. Dat is wel dit, even een moment nemen om die gevoelens neer te pennen en een plaats te geven. Of: even praten met mijn partner. Meestal maakt hij zich daar ook zonder pardon beschikbaar voor. En toch, ik voelde me niet klaar om mijn kwetsbaarheden nog maar eens op tafel te gooien, altijd het oude liedje. Ik word er zelf soms lastig van hoeveel last ik heb van wat ik al weet.

Sinds ik mama ben, zie ik mijn moeder vaak in mezelf. De gedachte maakt me angstig, ook al was haar opvoeding ook heus niet helemaal slecht. Ik sta bijvoorbeeld graag dicht tegen de natuur, loop nog steeds in huis en tuin met blote voeten rond. Ik zou liever thuis werken om geen opvang nodig te hebben voor Lucas. Ik hou van mijn theetje of koffietje 's morgens en 's avonds op het terras en snuif graag de geur van beregend gras op. Ik zie graag dingen groeien en spreek mijn kipjes in het Engels aan, want waarom ook niet? Allemaal waarden en gedragingen die ik van mijn moeder heb gezien.

Ik probeer voor Lucas ook niet meteen overbezorgd te reageren, laat hem graag zelf ontdekken. Veel mensen zullen het daar wel oneens mee zijn. Mijn zoon mag vuil maken, grenzen opzoeken, risico lopen om te vallen. Het verschil hier is dat ik altijd, altijd, klaar sta om hem op te vangen of de grens te stellen als het onveilig wordt. Ik ben altijd alert. Dat merk ik ook als mensen onbewaakte foto's nemen van ons. Lucas heeft dan vaak de tijd van zijn leven terwijl ik geconcentreerd achter hem sta, precies met een boze donderwolk boven mijn hoofd. 

Meer loslaten, het blijft moeilijk, juist omdat mijn moeder veel te veel heeft losgelaten. Ze was er ook trots op hoe "zelfredzaam" we waren als tieners. Nadien heeft zich dat, althans bij mij, gewreekt. Ik was helemaal niet zelfredzaam. Ik overleefde, zonder standaarden, zonder sociaal systeem rond mij, iets wat noodzakelijk is voor een mens om te gedijen, blijkt nu.

Hoewel ik heel precies ben ik welke invloeden ik van mijn ouders toelaat in mijn leven en dat van mijn zoon, heb ik toch een helse schrik dat er iets negatiefs doorsijpelt. Misschien moet ik die omarmen, maar daar voel ik me niet moedig genoeg voor. Ik weet hoeveel schade de tekortkomingen van mijn ouders voor mij hebben berokkend. Nu nog steeds ervaar ik er de effecten van, want in plaats van door te spreken tegen mijn man, viel ik stil en werd ik kwaad op mezelf dat ik niet voor mezelf was opgekomen. 

Ik dacht eraan toen ik eventjes naast mijn zoontje in bed lag, zodat hij in alle rust naar dromenland kon vertrekken. Ik doe dat nog steeds, al lijkt het steeds minder nodig. Mijn hand zocht zijn slaperige gezichtje, mijn lippen kusten zijn wangetje.
Je bent nog helemaal ongeschonden, helemaal perfect, dacht ik. Niet zoals ik, nog steeds gebroken.

Daar was ze dan, de traan die zich eindelijk liet zien. Mag ik wel huilen als hij zo vredig slaapt? Zal hij er geen last van hebben? Na een diepe zucht liet ik mijn verdriet toch even, heel even, van mijn wangen rollen. Want het mag. Vallen en opstaan. Ik zeg het zo vaak tegen Lucas, maar misschien moet ik het vaker ook tegen mezelf zeggen. Herstellen is vallen en opstaan. De voorbije dagen nam ik even een duik, maar ik zal ook wel weer opstaan, doorgaan en hopelijk weer een beetje dichter tegen mezelf en mijn gezin staan.