Smeulend vlammetje

Mijn zoontje is een week of drie geleden kaarsjes beginnen uitblazen. Hij zet dan alle theelichthoudertjes op een rijtje, neemt mijn hand en gidst me naar de schuif waar de lucifers liggen. Eén voor één steek ik ze aan. Hij wacht geduldig tot ik ze allemaal heb aangestoken, blaast vervolgens de lucifer uit en begint dan, één voor één, zijn kaarsjes uit te blazen. Trots dat hij daar op is! En wij, mama en papa, natuurlijk ook.

Vorige week stond hij verweesd te kijken naar een kaarsje dat vanzelf uitging. De was was op, het kaarsje uitgebrand. Ik probeerde nog een aantal keren het kaarsje opnieuw aan te steken, hopend dat het lang genoeg zou branden zodat hij het nog eens kon uitblazen, tevergeefs.

Ironisch genoeg dacht ik ook aan mezelf, mijn eigen vlammetje en hoe dat zelf ook eerder smeulde dan brandde. Nog eventjes proberen doordoen, tot er weer wat zuurstof is...

De laatste weken probeer ik alle ballen hoog te houden zonder naar mijn eigen advies te luisteren. De dokter is de slechtste patiënt, of hoe zeggen ze dat? Boeken lezen, blogs schrijven en pleiten voor het welzijn van de jonge mama's en papa's...

"Neem eens wat rust."

Ja, straks.

"Je moet niet alles alleen willen doen."

Ok, maar...

"Blijf eens thuis om bij te slapen."

Dan moet ik niet meer komen werken.

"Doe eens iets voor jezelf."

Maar dat is me allemaal niet te veel.

"Je staat met één been in een burn-out."

Hmm...

"Je hebt overal een excuus voor."

Zucht.

Mijn schoonmama was degene die me wakker schudde. Ons gesprek was blijven hangen. Ik dacht in de eerste plaats aan mijn zoontje en hoe erg het wel niet zou zijn voor hem om een mama te hebben die niet kan functioneren. Met mijn achtergrond weet ik hoe moeilijk het is om jezelf weer bij elkaar te rapen nadat je in duizenden stukjes breekt. Maar zo'n vaart zou het toch niet lopen? Ik had het er met mijn man over, ervan overtuigd dat hij zou zeggen dat mijn schoonmama overdreef. Tot mijn verbazing ging hij helemaal met haar akkoord. Hij maakte een afspraak bij de huisarts voor mij - iets wat hij nooit, nooit durft te doen. Ik had gezegd dat ik wel eens zou gaan, maar had nog niet de intentie om dat die week te doen. Mijn collega in teamteaching was ziek en ik dacht dat als de huisarts me een weekje thuis zou zetten, ik beter de week nadien eens op gesprek ging. Hij zette me meteen thuis tot het einde van het jaar.

Dat moest toch even binnenkomen.
In de eerste plaats ben ik erg opgelucht dat ik een grote zorg minder had voor de komende tijd. Tegelijkertijd schaam ik me rot. Niet alleen voor mijn collega's, die nu weer meer werk op zich moeten nemen, terwijl leerkrachten tegenwoordig al dun bezaaid zijn. Ik ben ook kwaad op mezelf, omdat ik al zo veel therapie gehad heb, zo veel werk gestoken heb in het verbeteren van mijn eigenwaarde en zelfzekerheid en toch maar niet weet te begrijpen wat dat juist inhoudt.

Voordat ik in het huwelijksbootje stapte, voordat ik zwanger werd, voordat ik mama werd, heb ik mijn hele kindertijd, mijn belangrijkste relaties allemaal ontleed, gerouwd voor wat ik had gewild en niet gekregen heb, beslissingen gemaakt voor mijn welzijn en dan geparkeerd, in de overtuiging dat ik nadien mijn pad vredig verder kon bewandelen. Sindsdien is het me al duidelijk geworden dat triggers er altijd zullen zijn en dat ik ermee moet leren omgaan. Oké. Maar wat met periodes die trigger na trigger na trigger lanceren? Zelfzorg is al zo veel moeilijker als ik getriggerd ben. En dan moet ik al opmerken dat ik getriggerd ben. Als ik het niet zie, dan is het rijkelijk te laat om er nog iets aan te doen. Zal ik altijd blijven opbranden? Het is een enge gedachte. 

Zeker omdat ik in de eerste plaats aan Lucas denk. Mijn engste vrees is dat hij zou moeten opgroeien met een afwezige, incompetente mama. Zo is de cirkel natuurlijk ook weer rond, want ik ben me ervan bewust dat ik daarvoor ook ga overcompenseren. Vandaar...

Eerlijk gezegd dacht ik echt dat ik goed bezig was. Ik dacht dat ik mijn grenzen - en die van mijn gezin - beter kon aanvoelen. Ik ga nu al veel bewuster om met mijn tijd. Ik kan echt genieten van de dagen waarop we thuis vertragen. En toch merk ik ook dat ik niet gewoon stil kan zitten, niets doen. Ik krijg er kriebels van, ik word er zenuwachtig van als ik denk aan wat ik in die tijd allemaal had kunnen doen. Tegelijkertijd wil ik dat ook allemaal niet moeten doen. 

Vooral op mijn werk voelde ik keer op keer de weerstand in mijn lichaam versterken als er nog maar eens een nieuw conflict was, of een nieuwe verantwoordelijkheid bijkwam. "Spreek met je directie," is advies dat me wel vaker werd gegeven. Laat mij dan nu juist de persoon zijn die het moeilijk heeft met confrontatie. Als ik genoeg energie heb om die beleefd en respectvol aan te pakken, dan zal ik dat doen, hoe eng ik dat ook vind. Maar het ontbreekt me aan energie. Daarbij was ik een aantal keer wel moedig genoeg om op de deur te kloppen, om dan te boodschap te krijgen dat het geen goed moment was voor een gesprek. Dan haal ik weer mentaal de schouders op. Zo belangrijk was dat gesprek nu ook weer niet.

Dus, nu ben ik thuis. Ik zal grote en kleine beslissingen moeten nemen om mijn leven zodanig te organiseren dat het houdbaar, leefbaar wordt. Vandaag start ik met de yoga-workout die ik al zo lang uitstel. Morgen houd ik me bezig met mijn planten. Overmorgen zien we dan wel weer.