En toen was het jaar om

En toen was het jaar om.

Als ik probeer terug te kijken op 2023, vind ik het moeilijk om het jaar samen te vatten. Het is alsof ik naar een wit blad staar en de herinneringen zich niet willen tonen.

Ik kan me dan alleen herinneren hoe verschrikkelijk moe ik geweest ben dit jaar. Niet dat dat vorig jaar niet het geval was, maar mijn dagen zijn zo erg gevuld met zo veel verschillende taken en regelingen dat ik op nogal wat avonden wanhopig aan het opruimen en organiseren was om nadien weer een dag door te komen. Als ik in mijn agenda kijk, heb ik veel hulp gevraagd aan organisaties die loze beloften hebben gemaakt. Ik ben veel tijd verloren aan mijn wanhoop aan het begin van het jaar.

Mijn zoontje heeft dit jaar zijn eerste verjaardag gevierd. En hij ontpopt tot een echt ventje met echte overtuigingen en ik ben zo ontzettend trots op hem, elke dag weer. Hij is mijn eerste prioriteit. Als hij zegt "Pee?" dan antwoord ik: "Natuurlijk wil ik met jou spelen!" Maar ik moet toegeven dat als hij een hele dag samen wilt spelen, ik stress krijg van de rommel die zich opstapelt en de huishoudelijke taken die niet gedaan worden. Dat gezegd zijnde moet ik even de vaat en de was gaan doen...

Naarmate hij groter wordt en vertrouwder raakt met een grotere wereld, voel ik mezelf wel weer naar adem happen. Het lukt al eens om plannen te maken en Lucas is er gerust in dat mama wel zal terugkomen. Dat is geruststellend. En het laat vooral toe om met voornemens naar de toekomst te kijken. Ik wil namelijk heel graag dingen leren die vroeger in elk huishouden werden gedaan, toen het leven simpeler was en trager verliep. Ik wil groenten en fruit kweken, thee uit mijn tuin zetten, medicinale werkingen van planten ontdekken, leren breien, zeep leren maken... Ik wil wandelen en nog meer dansen in de regen, elke dag lachen, want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. 

Foto: josephMonter

Ik wil kunnen wat de bomma kon toen ik klein was en ik wil die waarden - het moois van simpliciteit - doorgeven aan mijn zoon. Hij zegt nu al "wauw" bij alles wat nieuw is of licht geeft. Ik wil liefde volhouden en ik wil me afzetten tegen een maatschappij die de gewone, schappelijke mens generatie na generatie vanalles heeft ontnomen. Ik merk dat ik daar niet alleen in ben. Veel vaker zie ik verhalen voorbijkomen waarbij een moeder radicaal kiest voor de tegenovergestelde richting. Een dappere vrouw die zegt: "Nee, ik doe niet mee." Niet met de dubbele standaard of hustle culture of de laatste opvoedtrend die al dan niet wetenschappelijk onderbouwd is... Ik volg mijn intuïtie.

Die heeft me nog nooit in de steek gelaten, moet ik zeggen. Daar ben ik dankbaar voor. Ik ben erg dankbaar geweest dit jaar en zal dat ook doortrekken naar 2024. In 2024 wil ik meer leven, maar ik wil vooral mijn leven - stilaan - omgooien. Niets moet, alles mag. Wat zou ik graag elke dag zo door het leven willen gaan. Niets moet, alles mag. Ik vraag me af waarom dat voor de meesten onder ons geen gegeven is, waarom er zo veel moet.

Deze eindejaarsperiode heb ik voor de eerste keer een heel klein beetje kunnen ervaren hoe het is om te overwinteren op een tragere manier. Ik volg een profiel op Instagram waar eind september een post verscheen. De tekst luidde: "Ik vind het zalig om te beginnen vertragen in september en me klaar te maken voor een rustige winter. Wie kan zich daarin vinden?"
Ik las de reacties onder de post. Heel veel vrouwen gingen ermee akkoord. "Zalig!" "Ja, hier ook!"+
Bij mij kwam er een pijnlijk gevoel van verlangen naar boven en een luide gedachte die wekenlang nadien op de achtergrond bleef brullen: niet aan jou besteed. Niet aan mij besteed. September betekent het begin van het schooljaar en het schooljaar was naar mijn gevoel niet goed begonnen. Incident na incident na incident. Zorggesprek na zorggesprek na zorggesprek. Nieuwe onnozele regel na nieuwe onnozele regel na nieuwe onnozele regel. Mijn werk maakte me knetter om alle verkeerde redenen.

Ik moet zeggen dat ik er intriest van word. Vier jaar geleden liep ik met de grootste glimlach, een emmer vol goede moed en een missie die schoolpoort binnen. Ik dacht dat ik wel even het verschil kon maken voor mijn leerlingen. En misschien heb ik wel een kleine rol gespeeld in hun ontwikkeling, wat voor mij zeker genoeg is. Maar ik merk dat niet alleen ik de neerwaartse spiraal van het lesgeven heeft ervaren. Sterker nog, ik krijg vaak de opmerking dat ik uitzonderlijk betrokken ben met mijn leerlingen, maar ik ervaar dat helemaal niet zo. Ik denk oprecht dat de meeste van mijn collega's erg veel doen voor hun leerlingen. Het vertrek van één van mijn collega's, beklijft me enorm. Ik heb nadien nog met haar gesproken. Een dame vol leven, vol passie voor haar leerlingen, vol liefde voor haar gezin, haar omgeving, de vriendschappen die ze toch op haar werkplek had. En toch gekozen voor een andere job die haar meer tijd met haar gezin gaf. Waarom? Omdat ze een onmogelijke opdracht had gekregen na er al jarenlang te werken... Bij mij is het dan nog niet zo erg, maar ik heb al vaker het gevoel gehad dat er met mijn noden geen rekening wordt gehouden.

Dus dat wordt automatisch mijn belangrijkste voornemen voor volgend jaar. Ik ook. 

Zelfzorg is belangrijk, naar de woorden van Nina Mouton. Ik ben mijn zelfzorgreis al lang geleden begonnen en heb daar dit jaar meer definitie aan gegeven, maar op dagelijkse basis en op tijd "ik ook" roepen, blijft moeilijk. Laat "ik eerst" maar nog even staan. Daar ben ik nog helemaal niet klaar voor. Maar "ik ook" moet lukken.